บทที่ 18 แพะรับบาป
“ขโมยขึ้นบ้านหรือ?”
เมื่อกวานเสี่ยวโหรวได้ยินดังนั้น นางก็ตื่นตระหนกและรีบวิ่งเข้าไปในลานบ้านทันที
ขายเสือได้สามสิบกว่าก้วน จินเฟิงใช้ไปทั้งหมดแปดก้วน ที่เหลือยี่สิบกว่าก้วนเขานำไปแลกเป็นเงินแท่งแล้วพกติดตัวเอาไว้ ในบ้านจึงมีเพียงเงินไม่กี่เหรียญทองแดงและของที่ไม่มีค่าอะไร หากหายไปก็ไม่จำเป็นต้องคิดมาก
อย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มกลับแสร้งทำเป็นตกใจและกังวลกับเรื่องนี้มาก ทั้งยังฝากให้หลินอวิ๋นฟางช่วยดูแลกวานเสี่ยวเอ๋อ จากนั้นก็ตามภรรยาเข้าไปในบ้านติด ๆ
ประตูห้องด้านหน้าถูกทำลาย ตัวลงกลอนประตูชำรุดเสียหาย บ้านเล็ก ๆ หลังนี้ถูกรื้อค้นกระจัดกระจายไปหมด
เมื่อเดินเข้าไปหลังบ้าน ชายหนุ่มก็เห็นกวานเสี่ยวโหรวถือกล่องเปล่าออกมาและร้องไห้เสียใจ
“สามี เงินใต้เตียงหายไปหมดแล้ว…”
“ไอ้คนพวกนี้สมควรตาย!”
บัณฑิตหนุ่มแสร้งทำเป็นโกรธและชกเข้าที่ประตูอย่างแรง
ความมั่งคั่งนั้นจูงใจผู้คน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุคที่อดอยากอย่างนี้ ไม่แปลกใจเลยที่คนมากมายจะยอมเสี่ยงเพื่อทำอะไรบ้าบิ่น วันนี้มีคนกล้าเข้ามาขโมย ไม่แน่ว่าวันพรุ่งนี้ก็อาจมีคนถือมีดเข้ามาปล้นอีก
คนโบราณถึงได้กล่าวไว้ว่า เมื่อมั่งคั่งร่ำรวยไม่ควรป่าวประกาศ
แต่คนทั้งหมู่บ้านรู้แล้วว่าจินเฟิงได้เงินรางวัลเป็นจำนวนมากจากการฆ่าเสือ ถึงแม้ว่าเขาอยากจะเก็บเรื่องนี้ไว้เงียบ ๆ ก็ไม่สามารถทำได้
ชายหนุ่มเลยใช้โอกาสนี้แก้ปัญหาเหล่านั้น
“พี่สะใภ้
