บทที่ 17 ถังตงตง
ไม่ต้องรอให้กวานจู้จือพูด เถียนซานยาที่เพิ่งกลับมามีสติก็รีบพุ่งตัวไปหาจินเฟิงและเอ่ยด้วยรอยยิ้มทันที
“เมื่อครู่ข้ามันตาบอด ไม่รู้ว่าน้องเขยนั้นเป็นถึงวีรบุรุษปราบเสือ เจ้าอย่าถือสาเอาความข้าเลยนะ”
พูดจบ นางก็ตบหน้าตัวเองหนึ่งครั้ง “ตบนี้เพื่อเป็นเป็นการขอขมาเจ้า!”
การตบหน้าตัวเองของเถียนซานยา ไม่ได้เป็นการตบเพียงผ่าน ๆ เท่านั้น เพราะรอยนิ้วมือทั้งห้าปรากฏอย่างชัดเจนบนใบหน้าของนาง
ผู้คนที่อยู่รอบ ๆ ไม่มีใครหัวเราะเยาะการกระทำของเถียนซานยา
เพราะเพื่อนบ้านต่างก็กำลังหวาดกลัว ครอบครัวของพวกเขามีวีรบุรุษปราบเสือเป็นหนึ่งในสมาชิก หากทำให้ขุ่นเคืองเกรงว่าจะโดนเล่นงานได้
“ไม่ต้องขอขมาข้าหรอก เมื่อครู่ท่านดุด่าเสี่ยวโหรว!”
จินเฟิงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“เสี่ยวโหรว ข้าผิดไปแล้ว”
เถียนซานยาหันศีรษะไปทางกวานเสี่ยวโหรว จากนั้นก็ตบหน้าตัวเองแรง ๆ อีกครั้ง “เสี่ยวโหรว เรื่องก่อนหน้านี้พี่สะใภ้ผิดไปแล้ว ข้าไม่ดีเอง ข้าไม่ควรรังแกเจ้า แต่เจ้าก็น่าจะรู้ไม่ใช่หรือว่าครอบครัวเราเป็นอย่างไร…”
กวานเสี่ยวโหรวเป็นคนใจอ่อน นางรู้สถานการณ์ก่อนหน้านี้ของที่บ้านดี เพียงเถียนซานยาพูดเบา ๆ แค่ไม่กี่คำก็สามารถเกลี้ยกล่อมนางได้
สุดท้าย นี่ก็คือครอบครัวของกวานเสี่ยวโหรว หากนางคิดจะให้อภัยก็เป็นสิทธิ์ของนาง และจริง ๆ เรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร หากเก็บมาเป็นประเด็น ในอนาคตจะไปมาหาสู่กันลำ
