บทที่ 16 ไสหัวออกไป
“ไม่เพียงข้าวสวยเท่านั้น แต่ยังมีเนื้ออีกด้วย”
กวานเสี่ยวโหรวลูบศีรษะน้องสาวตัวน้อย
“ท่านพี่ ข้าเองก็อยากกินข้าวสวย”
เด็กหญิงตัวน้อยเช็ดน้ำลายที่มุมปาก “ไม่ต้องกินอิ่มก็ได้ ท่านพี่ให้ข้ากินหนึ่งคำก็พอ”
“ข้าเอาข้าวสารมาด้วย ไว้ตอนกลางวันข้าจะใช้น้ำต้มเนื้อหุงข้าวให้เจ้ากิน กินเยอะ ๆ เลยนะ”
กวานเสี่ยวโหรวรับถุงมาจากจินเฟิง “ไป เข้าไปในบ้านกัน ข้าจะหาของอร่อย ๆ ให้กิน”
ก่อนหน้านี้นางเกรงว่าจะลืมจึงนำถังหูลู่ใส่ไว้ในถุงตั้งแต่เมื่อคืนและกดไว้ล่าง ๆ
“อะไรอร่อยหรือ?”
เด็กหญิงตัวน้อยน้ำลายสอมากกว่าเดิม
“ตามข้ามาแล้วเจ้าจะรู้เอง”
จากนั้นสองพี่น้องก็พากันเดินเข้าไปในบ้านและพูดคุยกันตามประสา
จินเฟิงเคยเห็นไนปั่นด้ายแบบนี้จากหนังสือเรียนของเขาในชีวิตที่แล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มได้เห็นของจริง ในขณะที่กำลังจะเข้าไปใกล้ ๆ เพื่อดูอย่างละเอียด ก็ได้ยินเสียงคนมากว่าหนึ่งคนก่นด่าขึ้นมาจากด้านหลัง
ทั้งสองคือกวานจู้จือพี่ชายของกวานเสี่ยวโหรว และเถียนซานยาพี่สะใภ้
กวานเสี่ยวโหรวอยู่ด้านหลัง นางเพิ่งจะเปิดถุงผ้าออก พอได้ยินเสียงพี่ชายและพี่สะใภ้ นางก็รีบวิ่งออกไปทันที
“นางสินค้าขาดทุน เจ้ากลับมาที่นี่ทำไม?”
เมื่อเถียนซานยาเห็นน้องสาวสามี นางก็ไม่พอใจทันที
“พี่สะใภ้ ข้ากลับมาดูท่านแม่…”
“ก็แค่คนแก่ตายยาก มีอะไรให้น่าดู?”
เถียนซานยากล่าว “ข้านึกว่าเจ้ามาขอข้าวกินเสียอีก?”
ตอนน
