บทที่ 15 กลับไปเยี่ยมแม่
เมื่อไม่มีเสือน้ำหนักตัวหลายร้อยจินแล้ว การเดินทางของจินเฟิงและคนอื่น ๆ จึงรวดเร็วกว่าขามามาก พวกเขาเดินทางออกจากตัวเมืองจินชวนหลังจากกินมื้อกลางวันเสร็จและไปถึงซีเหอวานก่อนที่ฟ้าจะมืด
“อ่ะ ถังหูลู่!”
หลังจากจินเฟิงส่งชาวบ้านที่มาต้อนรับกลับไปแล้ว เขาก็หยิบห่อกระดาษน้ำมันออกมาจากถุงผ้า
“เหตุใดเจ้าจึงซื้อมามากมายเช่นนี้?”
กวานเสี่ยวโหรวเปิดห่อกระดาษน้ำมันออกและพบว่าด้านในมีถังหูลู่สิบกว่าไม้
“ไม่บ่อยนักที่จะได้เข้าไปในตัวอำเภอ ข้าก็เลยซื้อมามากหน่อย”
จินเฟิงเผยรอยยิ้มและหยิบถังหูลู่ขึ้นมาไม้หนึ่ง “ข้าได้ยินมาจากคนในโรงเตี๊ยมว่านี่คือถังหูลู่ที่ดีที่สุดในอำเภอ เจ้าลองดูสิ”
“หากเสี่ยวเอ๋อเห็นถังหูลู่เหล่านี้ นางต้องมีความสุขมากแน่ ๆ”
กวานเสี่ยวโหรวแทบรอไม่ไหว อยากจะตรงกลับบ้านเสียเดี๋ยวนี้
นางเคยถูกขนานนามว่าเป็นดาวหายนะ แต่ในระยะเวลาสั้น ๆ สองสามวันหลังจากมาที่นี่ นางกลับกลายเป็นสตรีที่มีแต่ความผาสุขจนใคร ๆ ต่างก็พากันอิจฉา
นางอยากนำข่าวดีนี้ไปบอกท่านแม่และน้องสาว
แต่การกลับไปเยี่ยมญาติตอนเช้าตรู่คงไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม แม้จะอยากกลับบ้านแค่ไหน นางก็รอจนกว่าพระอาทิตย์จะขึ้นแล้วค่อยออกเดินทาง
“ไอหยา ดาวหายนะของเหล่าซานกลับมาแล้ว!”
“ข้าบอกแล้วว่านางเป็นดาวหายนะที่ไม่มีใครต้องการ ดูสิ แต่งงานได้สามวันเท่านั้นก็ถูกขับไล่กลับมาเสียแล้ว?”
“ข้าว่านี่ไม่เหมือนการโดนไล่
