บทที่ 14 จัดซื้อครั้งใหญ่
เพื่อกระตุ้นให้ประชาชนล่าเสือและป้องกันไม่ให้ผู้มีอำนาจท้องถิ่นบังคับเอาไปซื้อขาย ทางราชสำนักกำหนดให้ศาลาว่าการปูนบำเหน็จสำหรับผู้ที่ฆ่าเสือได้ แต่ไม่ให้ซื้อซากเสือ
ที่ตัดลิ้นเสือออกก็เพื่อป้องกันไม่ให้ใครมาขึ้นรางวัลซ้ำหลังจากซื้อเสือไปแล้ว
เมื่อพวกจินเฟิงได้เงินรางวัลมาก็ต้องไปหาผู้รับซื้อด้วยตัวเอง
ทันทีที่ลากเกวียนออกจากศาลาว่าการ ทั้งหมดก็ถูกห้อมล้อมด้วยพ่อค้าขายหนังสัตว์หลายคนที่มาหลังทราบข่าว
“เฉินเหล่าลิ่ว ไม่เลวนี่ เจ้าสามารถฆ่าเสือได้! เจ้าคิดราคาอย่างไรว่ามาเลย!”
เฉินเหล่าลิ่วมาศาลาว่าการทุกปีเพื่อนำหนังสัตว์มาขาย ผู้คนเลยจำเขาได้ทันทีที่เห็นและเริ่มเอ่ยถามราคา
การฆ่าเสือได้หนึ่งตัวนับเป็นข่าวใหญ่ในซีเหอวาน ทว่าในอำเภอจินชวนนี้มีทั้งหมดสิบหกตำบลและมีหมู่บ้านอีกหลายร้อยแห่ง เพราะพื้นที่ทั้งหมดเป็นภูเขาจึงมีเสือมากมาย ซึ่งโดยเฉลี่ยแล้วต่อปีจะฆ่าเสือได้สองถึงสามตัว นักล่าสัตว์ที่เคยเห็นเสือมาหลายรอบแล้วจึงพอจะประเมินราคาได้
เสือหนึ่งตัว จะมีราคาขายอยู่ที่ประมาณยี่สิบห้าก้วน
ทว่านายพรานลิ่วกลับชูนิ้วขึ้นมาสี่นิ้วแล้วกล่าวว่า “สี่สิบก้วน!”
“เฉินเหล่าลิ่ว เจ้าอย่ามาล้อพวกข้าเล่นดีกว่า เจ้าไม่รู้ราคาเสือหรืออย่างไร?”
นักล่าสัตว์ผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น
“เหล่าโจว เสือของพวกข้าเหมือนกับเสือของหมู่บ้านอื่นหรือ?”
เฉินเหล่าลิ่วเห็นฝ่ายนั้นนิ่งเงียบไปเลยเอ่ยต่อ “เสื
