กลับมา เมื่อครู่ข้ายังเห็นทั้งสองพูดจาและหัวเราะด้วยกันอยู่เลย”
“หากไม่ใช่การถูกขับไล่ แล้วชายผู้นั้นหอบถุงผ้ามาด้วยทำไม? ด้านในต้องเป็นข้าวของของกวานเสี่ยวโหรว ผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นสินค้าขาดทุนแน่”
“เจ้ารู้ได้อย่างไร ด้านในอาจเป็นของกำนัลที่ลูกเขยนำมาให้พ่อตาก็ได้”
“เจ้าแก่ขนาดนี้แล้ว เคยเห็นลูกเขยคนใดนำของขวัญมาให้พ่อตาด้วยหรือ ยิ่งเป็นคู่ของกวานเสี่ยวโหรวดาวหายนะยิ่งแล้วใหญ่”
“ได้ยินมาว่าเมื่อวานนี้พบเสือลงมาจากเขา บางทีอาจจะเกิดจากดาวหายนะก็ได้ รีบไปเรียกเหล่าซานกลับมาเร็ว เราจะปล่อยให้นางกลับมาหมู่บ้านนี้ไม่ได้!”
…
เพียงแค่เข้าไปในหมู่บ้าน เสียงซุบซิบก็ทำลายความผาสุขของกวานเสี่ยวโหรวจนหมดสิ้น
และมันก็ถูกแทนที่ด้วยความกลัว
“ไม่ต้องกลัว ข้าอยู่ที่นี่ทั้งคน”
จินเฟิงกุมมือนางเอาไว้ “จำสิ่งที่ข้าพูดได้หรือไม่? พวกเราไม่ได้ไปขอข้าวเขากิน ถือเสียว่าคำพูดของพวกเขาเป็นเพียงการผายลมเท่านั้น”
“อื้ม!”
กวานเสี่ยวโหรวรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่กอบกุมมือนางอยู่ นางจึงค่อย ๆ ผ่อนคลายและสบายใจขึ้น แล้วทั้งสองก็มาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังเล็ก ๆ ที่ทรุดโทรมหลังหนึ่ง
ภายในลานบ้าน เด็กหญิงตัวน้อย อายุเจ็ดแปดขวบกำลังนอนอยู่ใต้ผนังพร้อมกับใช้มือเขี่ยอะไรบางอย่าง เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า นางก็ค่อย ๆ ยกศีรษะขึ้นมอง
เมื่อเห็นว่าคนที่มาคือกวานเสี่ยวโหรว เด็กหญิงตัวน้อยก็อุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ “หา ท่านพี่ ท่านก
