ลับมาแล้วหรือ?”
“เสี่ยวเอ๋อ เจ้ากำลังทำอะไรอยู่น่ะ?”
กวานเสี่ยวโหรวรีบเดินเข้าไปหาน้องสาวตัวน้อยและดึงนางให้ลุกจากพื้น
“ท่านพี่ ข้าได้ยินเสียงจิ้งหรีดร้องจากตรงนี้ รังของมันต้องอยู่ตรงนี้แน่เลย”
เด็กหญิงตัวน้อยชี้ไปที่ผนังด้านล่างและกล่าว “ท่านพี่ ท่านปล่อยข้าลงก่อน ข้าจะจับจิ้งหรีดมาย่างกิน เรามากินด้วยกันนะ”
“เสี่ยวเอ๋อ เมื่อวานนี้พี่สะใภ้ไม่ได้ให้เจ้ากินข้าวหรือ?”
กวานเสี่ยวโหรวกอดน้องสาวเอาไว้ในอ้อมแขน นางอดไม่ได้ที่จะเสียน้ำตาให้กับเรื่องนี้
“พี่สะใภ้บอกว่ายังไงข้าก็มีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน กินไปก็เปลืองเปล่า ๆ และนางยังบอกให้พี่ใหญ่นำข้าไปทิ้งที่หลังเขาด้วย…”
เด็กหญิงตัวน้อยเริ่มร้องไห้เช่นเดียวกัน “ท่านพี่ พวกเขาบอกว่าท่านแต่งงานแล้ว ท่านพาข้าไปอยู่ด้วยได้หรือไม่ อย่าให้พี่ใหญ่พาข้าไปทิ้งที่หลังเขาเลยนะ ตรงนั้นมีหมาป่า ข้ากลัว… ข้าจะปั่นด้ายให้ท่าน ไปเก็บผักป่ามาให้ท่าน ท่านพี่พาข้าอยู่ด้วยได้หรือไม่…”
กวานเสี่ยวโหรวกอดน้องสาวเอาไว้ในอ้อมแขนแนบแน่น พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองจินเฟิงด้วยสายตาอ้อนวอน…
บัณฑิตหนุ่มพยักหน้า เมื่อเขาได้ยินแบบนี้ก็อดรู้สึกเจ็บปวดไปด้วยไม่ได้
แอ๊ด..!
หญิงวัยกลางคนผมเผ้ายุ่งเหยิงเปิดประตูบ้านออกมา
“ท่านแม่!”
กวานเสี่ยวโหรวปาดน้ำตาและรีบแนะนำ “นี่คือสามีของข้า…”
หญิงวัยกลางคนมองดูบุตรสาวที่ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา นางก็หน้าถอดสี ก่อนที่จินเฟิงและกวานเสี่ยว
