โหรวจะได้พูดอะไร ผู้มีศักดิ์เป็นแม่ยายก็รีบวิ่งไปคุกเข่าต่อหน้าลูกเขย
“ลูกเขย เจ้าเลือกเสี่ยวโหรวของข้าจากขบวนส่งตัวเจ้าสาวไปเป็นภรรยาแล้ว เจ้าไม่สามารถส่งนางคืนได้… ลูกเขย ถือว่าข้าขอ พาเสี่ยวโหรวกลับไปเถิด มิเช่นนั้นพี่ชายของนางต้องฆ่านางแน่…”
“ท่านน้า มันไม่ใช่อย่างนั้น!”
จินเฟิงรีบเข้าไปประคองกวานหลิวซื่อ
ล้อเล่นหรือเปล่า ครั้งแรกที่เจอหน้าแม่ยาย นางกลับเป็นฝ่ายก้มศีรษะให้เขาก่อน นี่มันเรื่องอะไรกัน?
คำว่า ‘แม่ยาย’ จริง ๆ เขาเองก็ยังมีความเคอะเขินที่จะเรียก
“ท่านแม่ สามีของข้าเขาไม่ได้ไล่ข้ากลับบ้าน พวกเรามาที่นี่เพื่อเยี่ยมเยือนท่าน”
กวานเสี่ยวโหรวรีบอธิบายอย่างรวดเร็ว
“จริงหรือ”
กวานหลิวซื่อไม่อยากจะเชื่อ
“จริงสิ เป็นเรื่องจริง สามีของข้ายังนำของขวัญมาให้ท่านแม่ด้วยนะ”
พูดจบกวานเสี่ยวโหรวก็ยกถุงผ้าลงจากไหล่ของจินเฟิงและหยิบของออกมาทีละอย่าง “กระต่ายสองตัวนี้เพิ่งล่ามาได้เมื่อวันก่อน สามีของข้านำเกลือมาหมักไว้ถนอมอาหารเรียบร้อย ท่านแม่จะได้เก็บไว้กินนาน ๆ แล้วนี่ก็ผ้าที่ซื้อมาจากในอำเภอเมื่อวานนี้ ท่านแม่จะได้นำไปตัดเย็บเป็นเสื้อผ้า…”
“ลูกเขย ของเหล่านี้มอบให้ข้าหรือ?”
ดวงตาของกวานหลิวซื่อเบิกกว้าง
นางอยู่มาครึ่งชีวิตแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนมอบของขวัญให้
อีกทั้งยังมอบให้อย่างมากมายอีกด้วย
“ท่านน้า ของขวัญเหล่านี้อาจดูธรรมดาไปเสียหน่อย หวังว่าท่านจะไม่รังเกียจ”
จินเฟิงรู้สึก
