บทที่ 12 วีรบุรุษปราบเสือ
หลังจากถูกยิงเข้าที่ขาข้างหนึ่ง เจ้าเสือก็เกิดอาการบ้าคลั่งมากขึ้น มันยกอุ้งเท้าขวาด้านหน้า ซึ่งใหญ่พอ ๆ กับพัดหางนกยูงขึ้นตะปบจางหม่านชาง
จางหม่านชางหวาดผวาจนหน้าซีดเผือด และเมื่อโดนเสือตะปบเข้า เขาก็กลิ้งไปตามไหล่เขาเป็นระยะทางกว่าสองจั้ง
เจ้าเสือร้องคำรามด้วยความโกรธ ก่อนจะลุกขึ้นด้วยสามขาที่เหลือ พร้อมวิ่งไล่ต่อไปอย่างไม่ลดละ
ปัก!
ลูกธนูอีกหนึ่งดอกพุ่งเข้าใส่ขาหลังซ้ายของมัน
เมื่อขาซ้ายทั้งสองถูกธนูแทงทะลุ พยัคฆ์ร้ายก็เสียการทรงตัวและล้มลงกับพื้นอย่างแรงทันที
ถึงกระนั้นมันก็ยังคงเกรี้ยวกราด ทั้ง ๆ ที่ขาขวาทั้งสองของมันกระทุ้งลงบนพื้นจนเกิดหลุมขนาดใหญ่ขึ้น
เสียงคำรามดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่ว ใบหน้าของหญิงสาวในหมู่บ้านซีดเผือดด้วยความตกใจ
จินเฟิงถือหน้าไม้อยู่ห่างออกไปเจ็ดจั้ง เขายิงธนูอีกดอกเข้าที่หัวเสือ
เมื่อถูกธนูปักเข้าที่หัว มันก็ค่อย ๆ หยุดดิ้นรน
ไม่ว่าจะในชีวิตที่แล้วหรือในชีวิตปัจจุบัน นี่เป็นครั้งแรกที่จินเฟิงต้องเผชิญหน้ากับเสือที่ดุร้าย
ตอนนี้เขาไม่รู้สึกกระวนกระวายมากนักเพราะเสือได้สิ้นใจลงแล้ว ชายหนุ่มเพิ่งตระหนักว่าหัวใจของเขาเต้นรัวเป็นกลองและมือที่ถือหน้าไม้อยู่ก็สั่นตลอดเวลา
หญิงสาวส่วนใหญ่ที่กรีดร้องเมื่อครู่ต่างก็ตกใจกลัวจนขาอ่อนปวกเปียก พวกนางตัวสั่นและนั่งลงกับพื้นไม่ขยับเขยื้อนไปไหน
พวกนางยังดี แต่จางหม่านชางนี่สิ เขาเกือบจะได้ไปเดินเ
