บทที่ 10 กล่าวเตือน
“ข้าไม่ได้มีเคล็ดลับอะไร เพียงแค่สองวันมานี้กระต่ายป่าบนเขาเพิ่มขึ้นมาก ข้าเพิ่งเดินขึ้นเขาไปได้ไม่เท่าไรก็พบแล้วหลายตัว…”
“จริงหรือ?” เสี่ยวอวี้ถามแทรกขึ้นอย่างตื่นเต้น “คืนนี้ข้าจะกลับไปบอกท่านพ่อให้ขึ้นเขาไปล่าสัตว์พรุ่งนี้ ขอบใจเจ้ามากนะจินเฟิง เจ้าเป็นคนดีจริง ๆ!”
หญิงสาวคนอื่น ๆ ก็ตื่นเต้นเช่นเดียวกัน บางคนแทบรอไม่ไหวที่จะรีบกลับบ้านไปเรียกบุรุษของตนมาล่าสัตว์
“เจ้าเป็นคนดีจริง ๆ ให้ตายสิ!”
จู่ ๆ ชายหนุ่มก็ได้รับบัตรคนดีมีคุณธรรมมาหนึ่งใบ… เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงความรันทดในชีวิตที่แล้ว
อย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มก็ต้องตะโกนเสียงดังข้ามศีรษะของเสี่ยวอวี้ “ข้าหมายความว่า ช่วงนี้ในป่าน่าจะมีอันตราย สองสามวันนี้พวกเจ้าอย่ามาเก็บผักป่าแถวนี้จะดีกว่า”
“อันตรายอะไรหรือ?” เสี่ยวอวี้ถามด้วยความไม่เข้าใจ
“เจ้าก็รู้ว่าโดยปกติแล้วบริเวณนี้จะไม่มีกระต่ายป่า ทว่าตอนนี้กลับพบพวกมันมากมาย ข้าเลยสงสัยว่าในป่าลึกอาจจะมีสัตว์ดุร้ายไล่ต้อนพวกมันให้หนีมาละแวกนี้”
จินเฟิงกล่าวต่อ “หากว่าสิ่งที่ข้าคาดเดานั้นถูกต้อง การขุดผักป่าที่บริเวณเชิงเขาอาจจะเป็นอันตรายได้”
“จริงหรือ?”
“ข้าจะโกหกเจ้าทำไม?”
“ข้าไม่เชื่อ เจ้าคงกลัวว่าพวกข้าจะขึ้นไปล่ากระต่ายป่าหมดจนไม่หลงเหลือเอาไว้ให้เจ้าล่ะสิ เจ้าถึงพูดเช่นนี้”
ใบหน้าของเสี่ยวอวี้เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
หญิงสาวคนอื่น ๆ ก็มีสีหน้าคล้ายกัน
ไม่เชื่อก
