ใจไม่เท่าไร แต่ยังห้ามไม่ให้เราเข้าไปเก็บผักอีกในช่วงสองสามวันนี้อีก ถ้าพวกเราไม่เข้าไปเก็บผักแล้วจะเอาอะไรกิน?”
“ไป ทุกคนไปเรียกบุรุษที่บ้านมา เราจะขึ้นเขากัน เราจะปล่อยให้เขาออกล่ากระต่ายป่าคนเดียวไม่ได้!”
“ใช่ จะได้ไปถามจินเฟิงด้วย ว่าเหตุใดต้องโกหกพวกเรา!”
…
บรรดาหญิงสาวพากันขุ่นเคือง พวกนางไม่กินข้าวกินปลาแต่รีบไปเรียกสามีหรือบุรุษที่บ้านให้เตรียมตัวขึ้นเขาไปล่ากระต่าย จะได้ถือโอกาสนี้ไปขอคำอธิบายจากจินเฟิงด้วย
กว่าจินเฟิงจะขึ้นเขาไปได้ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว ชายหนุ่มเห็นคนสองสามคนกำลังเดินอยู่ไม่ไกล
เขารีบวิ่งเข้าไปแล้วก็พบกว่าเป็นหลินอวิ๋นฟาง แม่สามี และน้องสาวของสามี
“พี่สาว ฟ้ามืดแล้ว เหตุใดยังไม่กลับบ้านอีกหรือ?”
“พอดีข้าเห็นเชอเฉียนจื่อ*[1]อ่อน ๆ พวกข้าเลยถือโอกาสขุดกลับไปมากหน่อยน่ะ”
หลินอวิ๋นฟางมองไปด้านซ้ายมือ “หม่านชางกำลังตัดฟืนอยู่ทางนั้น ยังไม่เต็มรถเข็นเลย พวกเราต้องรอเขาสักพัก”
จางหม่านชางกำลังขนกองฟืนแห้งบริเวณแนวป่ารอบนอกที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล
[1] เชอเฉียนจื่อ (车前子) พบในประเทศจีน ลำต้นและใบมีคุณสมบัติ : ขับปัสสาวะ ดับร้อน ถอนพิษ แก้ท้องเสีย ช่วยระบบย่อยอาหาร ระบบขับถ่าย และระบบหายใจ
