วรู้รอดไปเลยทีเดียว
“เจ้า…เจ้า…” หลางเตียนรู้สึกหวาดกลัวต่อความโหดเหี้ยมอำมหิตของมู่เฉียนซีอย่างหาที่เปรียบมิได้
“ดูเหมือนว่าจะได้สติแล้วสินะ ข้ามีเพียงคำถามเดียวเท่านั้น” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเรียบเฉย
“แผนที่ของพวกเจ้าเผ่าหมาป่าอยู่ที่ใด เอาออกมาเสีย” ที่นางช่วยเหลือเผ่าจิ้งจอกมากมายขนาดนี้ ไม่ได้เป็นเพราะผ่านมาพบความอยุติธรรม จนต้องควักดาบออกมาช่วยเหลือเท่านั้น แต่เป้าหมายของนางก็คือแผนที่นั่นเอง
“แผนที่หรือ ข้าก็คิดอยู่ว่ามนุษย์อย่างเจ้า เหตุใดถึงได้พาคนมากมายเช่นนี้มาที่แดนภูต ที่แท้เจ้าก็ต้องการแผนที่เหมือนกับนายท่านสินะ! เผ่าหมาป่าของพวกข้าได้มอบแผนที่เพื่อแสดงความภักดีต่อนายท่านไปนานแล้ว ฉะนั้นเจ้าไม่มีทางเอาแผนที่ไปได้หรอก ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ไม่สู้ภักดีต่อนายท่าน ทำงานเพื่อนายท่านจะดีกว่า” หลางเตียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“เทพมรณะที่เป็นเจ้านายของพวกเจ้าไม่มีความสามารถนี้หรอก ภักดีต่อเขาอย่างนั้นหรือ มีเพียงคนไร้ประโยชน์อย่างพวกเจ้าเท่านั้น ถึงจะสามารถถูกภูตร้ายแห่งความตายเหล่านั้นล่อลวงเอาได้”
หลังจากที่รู้ว่าไม่สามารถได้รับข้อมูลที่เป็นประโยชน์จากผู้นำเผ่าหมาป่าได้อีกแล้ว มู่เฉียนซีจึงฝังเข็มให้เขาอีกหลายเข็ม
