ั้นจะปล่อยให้นางถูกเผ่าหมาป่าฆ่าไม่ได้”
“คนที่อยู่ที่นี่ล้วนเป็นคนทรยศของเผ่าจิ้งจอกและคนของเผ่าหมาป่า หากพวกเราสองคนออกไปก็อันตรายมากเช่นกัน ใช้กลยุทธ์จับโจรเอาหัวหน้าก่อนก็แล้วกัน” ตอนนี้ผู้นำของเผ่าหมาป่ายังไม่ปรากฏตัว ดังนั้นจึงเลือกที่จะจับหูซื่อสี่ที่น่าจะมีบทบาทอยู่บ้างไปแทน
“ลงมือได้!” เมื่อคำพูดของมู่เฉียนซีสิ้นสุดลง ทั้งสองก็พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกศรที่พุ่งออกจากคันธนูก็มิปาน
มู่เฉียนซีใช้การเคลื่อนย้ายภายในชั่วพริบตาเพื่อเข้าใกล้หูซื่อสี่ และเมื่อเขาเห็นคนแปลกหน้าก็กล่าวขึ้นมาอย่างตื่นตกใจว่า “เจ้าเป็นใครกัน”
ความผันผวนของพลังวิญญาณธาตุวารีกระเพื่อมอยู่รอบตัวเขา และการโจมตีที่เย็นยะเยือกก็พุ่งเข้ามา ก่อนที่มันจะแช่แข็งขาของเขาเอาไว้
หลังจากนั้นเข็มยาที่เย็นเฉียบเล่มหนึ่ง ตามด้วยดาบโค้งสีแดงเลือดอีกเล่มหนึ่งได้กดลงไปที่ต้นคอของเขา
“อย่าขยับ!” คนที่อยู่ข้างหลังทั้งสองกล่าวอย่างเย็นชา
มู่เฉียนซีเอ่ยปากว่า “หยุดเดี๋ยวนี้ หากยังเคลื่อนไหวต่อไปละก็ เจ้าหมอนี่ไม่เพียงแต่หัวจะหลุดออกจากบ่าเท่านั้น แม้แต่วิญญาณของเขาก็จะถูกทำให้แหลกสลายไปด้วย”
“ท่านผู้นำเผ่า!” สีหน้าของคนทรยศของเผ่าจิ้งจ
