ช่างน่าประหลาดใจมากจริง ๆ!
“ข้าต้องการเจ้าสิ่งนี้ ขายอย่างไร” มู่เฉียนซีเอ่ยปาก
“ขายให้สาวงาม แน่นอนว่าแค่ใบไม้ใบเดียวก็พอแล้ว นี่ราคาถูกที่สุดแล้ว” จื่อโยวกล่าวพลางยิ้มอย่างหยอกล้อ
ตอนนี้มู่เฉียนซีกำลังปลอมตัวอยู่ ฉะนั้นนางไม่สามารถพึ่งพาความงามของตนเองได้ นอกจากนี้บุคลิกก็ยังไม่ถูกต้องอีกด้วย
นางกล่าวว่า “จูเชว่ เจ้าไปเอาใบไม้มาให้หน่อยสิ”
“ได้!”
และมู่เฉียนซีก็ซื้อไม้แกะสลักอันเล็กนี้ด้วยใบไม้ใบเดียวจริง ๆ ซึ่งมันก็เป็นราคาที่ถูกมากจนไม่อาจถูกไปกว่านี้ได้อีกแล้ว
“คนงาม ในเมื่อเจ้าได้รับแล้ว ก็อย่าทำหายเสียล่ะ” จื่อโยวกล่าว
“อื้ม! เจ้าไม่จำเป็นต้องเตือนข้าเรื่องนี้หรอก”
หลังจากนั้นคนอื่น ๆ เองต่างก็อยากรู้อยากเห็น จึงทำให้มีสาวงามของแดนภูตมากมายนำใบไม้มาซื้อไม้แกะสลักเล็ก ๆ นี้ ซึ่งรอยยิ้มที่ทรงเสน่ห์ของจื่อโยวก็ได้ล่อลวงสาวงามเหล่านั้นไปไม่น้อย
กว่าจะได้มายังแดนภูตนั้นไม่ง่ายเลย ฉะนั้นเขาต้องใช้ชีวิตอย่างมีความสุขให้เต็มที่ถึงจะเพียงพอ
มู่เฉียนซีถือไม้แกะสลักชิ้นเล็กนั้นกลับเข้าไปในห้องของตนเองด้วยความพึงพอใจ นางกล่าวว่า “จิ่วเยี่ย จิ่วเยี่ย…”
แต่มันก็ไม่มีการตอบกลับ
“ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่คิดถึงข้
