ําให้แม่นมเยวกับหลงเอ๋อร์รู้สึก หนาวสะท้าน พวกนางไม่เคยคิดเลยว่า หลิงเอ๋อร์จะทรยศคุณหนูใหญ่
จริง ๆ
“เช่นนั้น… คุณหนูจะจัดการอย่างไรเจ้าคะ?”
หลงเอ๋อ ถามอย่างระวัง แม้รู้ว่าหลิงเอ๋อร์ผิด แต่ความผูกพันวัย เยาว์ยังทําให้นางห่วงใย จ้าวเข่อหรันหรี่ตาลง
“เรื่องนี้ ข้าจะจัดการเอง พวกเจ้าไม่ต้องยุ่ง”
เสียงนั้นนุ่มนวล หากเย็นเยียบจนไร้อุณหภูมิ
“แต่จ๋าไว้ ข้าไม่มีวันปล่อยคนทรยศให้ลอยนวล”
สินค้า นางมองทั้งสองอย่างจริงจัง
“แม่นมเยว่ หลงเอ๋อร์ ข้างกายข้าไม่มีที่ว่างให้คนทรยศ หากวันหนึ่ง
พวกเจ้าหักหลังข้า ข้าก็จะไม่ไว้หน้าเช่นกัน”
คําพูดมิได้ด้ง ทว่าหนักแน่นราวหินผา
“บางทีพวกเจ้าอาจคิดว่าข้าโหดร้าย… แต่พวกเจ้าไม่ใช่ยา ไม่มีวันรู้ว่า
ย้าผ่านสิ่งใดมา”
ในดวงตานาง มีเงาความเจ็บปวดลึกชิ่งปะปน ความสูญเสีย ความ ตาย ความสิ้นหวังในอดีตชาติ ล้วนสลักลึกในหัวใจ
“หากพวกเจ้าไม่อาจภักดีต่อข้าได้ทั้งหมด เช่นนั้นจากไปเสียตอนนี้
เถิต ในฐานะนายบ่าวมาด้วยกัน ข้าจะไม่ทําให้ลําาบาก”
แม่นมเยว่รู้สึกเจ็บแปลบในใจ คุณหนูใหญ่ผู้นี้ นางเฝ้ามองเติบโตมา
ตั้งแต่เล็ก แม้มีลูกของตนเอง แต่นางก็รักคุณหนูดุจบุตรสาว จะให้ทรยศ? เป็นไปไม่ได้ แม่นมเยวคุกเข่าลงทันที เสียงหนักแน่น
“คุณหนู บ่าวจะไม่มีวันจากไปเจ้าค่ะ บางทีบ่าวอาจคิดมากเกินไป แต่ ในใจบ่าว ท่านคือบุตรสาวคนหนึ่ง ไม่ว่าเกิดเรื่องใด บ่าวจะไม่มีวันทรยศ”
หลงเอ๋อ รีบคุกเข่าตาม ดวง
