44 เล่ห์กลของจ้าวเข่อเหริน
แม้ราตรีจะล่วงลึกแล้ว แต่เรือนเซี้ยอวี่ยังคงสว่างไสว ตะเกียงน้ํามัน ส่องแสงริบหรี่ท่ามกลางความเงียบงัน หน้าห้องของจ้าวเย่อเหริน ยังมีสาวใช้ เฝ้าอยู่หลายคน เผื่อมีคําสั่งใดเพิ่มเติม ส่วนในห้องมีเพียงเสียนอวิ๋นคอย ปรนนิบัติใกล้ชิด ท่ามกลางความเลือนราง จ้าวเย่อเหรินรู้สึกเพียงว่าลําคอ แห้งผาก กลืนน้ําลายยังเจ็บแสบ จึงครางแผ่วเบา
“น้ํา… น้ํา…”
เสียงแผ่วพร่านั้นปลุกเสียนอวิ๋นที่กําลังเคลิ้มให้สะดุ้งตื่น
“คุณหนูรอง ท่านพื้นแล้วหรือเจ้าคะ!”
นางรีบรินน้ําแล้วประคองดื่มอย่างระมัดระวัง หลังจากดื่มไปหนึ่ง
ถ้วยใหญ่ ดวงตาของจ้าวเย่อเหรินจึงค่อย ๆ ใสขึ้น
“ตอนนี้ยามใดแล้ว?”
นางเอนกายพิงหัวเตียงเอ่ยถาม
“เรียนคุณหนู ยามไห่หนึ่งเค่อแล้วเจ้าค่ะ”
เสียนอวิ๋นจัดหมอนให้สูงขึ้นเล็กน้อย พักครู่หนึ่ง จ้าวเย่อเหรินก็ฟื้น
สติเต็มที่ ก่อนเอ่ยถามทันที
“เรื่องวันนี้… ดําเนินไปตามแผนหรือไม่?”
เสียนอวิ๋นยิ้ม
“คุณหนูวางใจ ทุกอย่างเป็นไปตามที่ท่านคํานวณไว้
“ดี…”
จ้าวเย่อเหรินถอนหายใจเบา ๆ
“ข้าตัดสินใจครั้งนี้ เสี่ยงถึงเพียงนี้ หากล้มเหลวคงน่าเสียดายยิ่ง”
“คุณหนูยังจะกล่าวเช่นนี้อีกหรือ!”
อย่างไร?”
เสียนอวิ๋นสีหน้าเป็นห่วง
“หากวันนี้หลินซือจื่อช่วยไม่ทัน โรคหืดของท่านกําเริบขึ้นมาจะทํา
จ้าวเย่อเหรินมีโรคหืดติดตัวมาตั้งแต่กําเนิด มิอาจรักษาให้หายขาด
ได้ ช่างน่าขัน… ทั้งที่เป็นฝาแฝดกับจ้าวเย่
