ญาณด้วยซ้ำ เสด็จพ่อจะยอมให้เจ้าเป็นเจ้าเมืองได้อย่างไร!” โยวเยี่ยฉื้ออวิ๋นกล่าว
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “องค์จักรพรรดิราชันย์วิญญาณตรัสแล้วว่า เขตแดนทั้งสี่เป็นของอาเล็กของข้า และมันก็ถูกจัดการโดยอาเล็กของข้า ฉะนั้นหากเขาต้องการตั้งให้ใครเป็นเจ้าเมืองก็ย่อมได้ทั้งนั้น!”
ดวงตาสีแดงฉานของโยวเยี่ยฉื้ออวิ๋นเต็มไปด้วยความเกลียดชังและอิจฉาริษยา นี่คือสิ่งที่เขาต้องการเป็นอย่างมาก แต่สำหรับผู้หญิงอย่างมู่เฉียนซีแล้ว กลับได้มาอย่างง่ายดาย ช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก!
เขาสะบัดแขนเสื้อแล้วเตรียมจะจากไป “อย่างไรเสียเด็กทั้งสองคนนี้ก็คือลูกชายของข้า ข้าไม่มีทางยอมแพ้แน่นอน! ข้าจะพยายามอย่างหนักเพื่อให้พวกเขายอมรับข้าในฐานะพ่อให้ได้ เจ้ารอข้าก่อนเถอะ”
“เอาสิ! ข้าจะรอเจ้า! ขนาดเป็นคนเจ้ายังเป็นคนดีไม่ได้เลย แต่ยังอยากจะเป็นพ่อที่ทำให้เด็กยอมรับอย่างนั้นหรือ ข้ารู้สึกว่าเจ้ายอมแพ้เสียเถอะ! อย่าเสียแรงเปล่าเลย” มู่เฉียนซีกล่าวเย้ยหยันอย่างไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อย
“ให้ตายเถอะ!” โยวเยี่ยฉื้ออวิ๋นเต้นแร้งแต้นกาด้วยความโกรธ
หลังจากที่เขาไปแล้ว เด็กแฝดทั้งสองก็กล่าวขึ้นมาอย่างพร้อมเพียงว่า “พวกเราไม่ชอบเขา ฝ่าบาทน้อยได้โปรดอย่าเกล
