ียดพวกเราเพียงเพราะว่าพวกเราอาจจะเป็นลูกชายของเขาเลยได้หรือไม่ขอรับ”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “วางใจเถอะ! ข้าไม่มีทางทำเช่นนั้นอยู่แล้ว หากในอนาคตโยวเยี่ยฉื้ออวิ๋นพยายามเอาใจพวกเจ้า พวกเจ้าก็แค่รับมาก็พอ ไม่ต้องเกรงใจไปหรอก! อย่างไรเสียนั่นก็คือสิ่งที่เขาต้องชดเชยให้พวกเจ้าทั้งสองพี่น้องอยู่แล้ว”
“ขอรับ! พวกเราจะเชื่อฟังฝ่าบาทน้อย” พวกเขากล่าวอย่างเชื่อฟัง
มันเป็นไปตามที่คาดไว้ โยวเยี่ยฉื้ออวิ๋นพยายามอย่างหนักเพื่อเอาใจลูกชายที่พลัดพรากทั้งสองคนของเขา คนหยิ่งผยองที่ชอบฝึกฝนอย่างบ้าคลั่งคนหนึ่ง ได้กลายเป็นพ่อที่แสนดีราวกับทำตามตำรายี่สิบสี่ความกตัญญูก็มิปาน ซึ่งเขาก็ได้มอบสมบัติมากมายให้กับเยว่เจี้ยนและเหลียงเยว่
แน่นอนว่าพี่น้องทั้งสองยอมรับของขวัญทั้งหมดเอาไว้ แต่กลับไม่แสดงท่าทีที่ดีต่อเขามากเท่าไรนัก ทั้งยังไม่ยอมตามเขากลับไป และมุ่งมั่นที่จะติดตามนางเด็กแก่นแก้วอย่างมู่เฉียนซีอีกด้วย
โยวเยี่ยฉื้ออวิ๋นหดหู่ขึ้นมากะทันหัน เขากล่าวอย่างเดือดดาลมากว่า “นางเด็กสาวมู่เฉียนซีคนนั้นใช้กลอุบายอะไรทำให้เด็กสองคนนั้นลุ่มหลงกันแน่ ให้ตายเถอะ!”
