้ายในเวลานี้โกรธเคืองเป็นอย่างมาก คิดไม่ถึงเลยว่าคนผู้นี้จะอยากได้กั่วเอ๋อร์ รนหาที่ดายนัก!ความโกรธที่อยู่ภายในใจ ทำให้เขาเกือบที่จะระงับความดุร้ายของตนเองไม่ไหวอีกแล้วดอนนี้มันอยากจะกลายเป็นร่างเดิมและเข้าไปฉีกทึ้งเจ้าหมอนี่ออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยจริง ๆ‘เด็กเล็กเช่นเจ้ามาพูดกับข้าได้อย่างไรกัน ไม่ดูสถานะของตนเองเสียเลย สาวงามเช่นนี้เจ้าจะไปสามารถให้อะไรนางได้ ข้าเป็นถึงเจ้าครองเขตแดน สถานะสูงส่งกว่าเจ้าตั้งเท่าไรไม่รู้ฉะนั้นข้าจึงสามารถให้ในสิ่งที่เจ้าไม่สามารถให้นางได้’ โยวเยี่ยฉี้ออวิ๋นกล่าวมังกรร้ายโมโหถึงขีดสุด และในดอนที่เขากำลังจะลงมือ เจ้าผลไม้น้อยก็ถือหินก้อนหนึ่งเดินเข้ามาพลางกล่าวว่า ‘เจ้านายเจ้าคะ เจ้านาย อันนี้ … ‘ยังไม่ทันที่นางจะวิ่งไปถึงมู่เฉียนขี ก็ถูกมังกรร้ายดึงเข้ามากอดเอาไว้ จากนั้นเขาก็จุมพิตลงบนริมฝีปากที่จิ้มลิ้มนั่น‘อื้อ … ‘ ดวงดาที่เบิกกว้างของเจ้าผลไม้น้อยจ้องมองไปที่มังกรร้ายอย่างสับสน ทำไมหลงหลงต้องมากัดริมฝีปากของนางด้วยล่ะ!หลังจากที่มังกรร้ายปล่อยเจ้าผลไม้น้อยแล้ว เขาก็กล่าวว่า “เจ้าต้นไม้โง่ เจ้าจำเอาไว้ให้ดีว่าเจ้าคือของข้า!”ในตอนที่มันเป็นเพียงต้นไม้ ก็มีคนมากมายที่อยากได้เจ้าต้นไม้โง่นี่ แต่ที่พวกเขาต้องการก็เป็นเพียงเพราะผลของนางที่เป็นพืชศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นทว่าดอนนี้เจ้าเด็กโง่นี่กลายร่างเป็นมนุษย์แล้ว อีกทั้งยังน่ารักจนทำให้คนต้องหวั่นไหวฉะนั้
