นเขาต้องร้องไห้ออกมาแน่นอน!”
และก็เป็นไปตามที่คาดไว้ ในตอนที่มู่เฉียนซีลงมาถึงห้องโถงเปิดหินในชั้นที่หนึ่ง ก็ได้ยินโยวเยี่ยฉื้ออวิ๋นคำรามออกมาอย่างเดือดดาลว่า “อะไรนะ ไม่มีเลยสักชิ้น! เจ้าจะบอกข้าว่ามันไม่มีเลยแม้แต่ชิ้นเดียวอย่างนั้นหรือ”
หัวหน้าพ่อบ้านเมืองฉื้ออวิ๋นกล่าวว่า “ฝ่าบาท เป็นความจริงที่ว่าหินแร่ทั้งหมดของชั้นที่หนึ่ง ไม่มีก้อนไหนที่ผ่าออกมาเป็นมุกภูตวิญญาณพิเศษเลยแม้แต่น้อย! หินแร่ที่มีมุกภูตวิญญาณพิเศษของชั้นที่หนึ่งนี้ คาดว่าจะมีเพียงแค่ที่แม่นางมู่ผ่าออกมาแค่สามก้อนนั้นเท่านั้น ฝ่าบาท คราวนี้พวกเราคิดผิดแล้วขอรับ!”
โยวเยี่ยฉื้ออวิ๋นโมโหจนแทบจะกระอักออกมาเป็นเลือด แต่คนอื่น ๆ เหล่านั้นกลับมีความสุขเล็กน้อย
โชคดีที่ฝ่าบาทฉื้ออวิ๋นซื้อหินแร่ของชั้นที่หนึ่งไปทั้งหมดอย่างเอาแต่ใจ! มิเช่นนั้นหากพวกเขาเป็นคนซื้อ ก็ไม่รู้ว่าจะต้องขาดทุนไปมากมายแค่ไหน
โยวเยี่ยฉื้ออวิ๋นจ้องเขม็งไปที่มู่เฉียนซีด้วยความโกรธ พลางกล่าวว่า “บัดซบเอ้ย! มู่เฉียนซี เจ้า…”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเฉยเมยว่า “เจ้าจะมาจ้องข้าทำไม เจ้าโชคร้ายที่ซื้อหินแร่ทั้งหมดไป แต่ผลสุดท้ายกลับผ่ามุกภูตวิญญาณพิเศษไม่ได้เลยแม้แต่ก้อนเดียว หรือว่า
