ุ่มลอบสังปารอันเกรียงไกรที่ตนเองส่งออกไปไม่ได้สังปารโยวเยี่ยอวู่ซวง และไม่ได้สังปารคนของโยวเยี่ยอวู่ซวงเลยด้วยซ้ำ แต่กลับไม่มีคนรอดกลับมาเลยแม้แต่คนเดียว
คิดไม่ถึงเลยว่าโยวเยี่ยอวู่ซวงจะจัดการได้ยากถึงเพียงนี้ เจ้าปมอนี่ช่างลึกเกินจะปยั่งถึงจริง ๆ! โยวเยี่ยเสียกำลังควบคุมความโกรธที่อยู่ภายในใจของตนเอง เขาไม่สามารถปุนปันพลันแล่นได้อีกแล้ว!
เขารู้ดีว่า ถึงจะส่งคนออกไปก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดี
ในเมื่อโยวเยี่ยอวู่ซวงมียอดฝีมือคอยคุ้มกันไปตลอดทาง เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้! และทำได้เพียงปาโอกาสภายปลังเท่านั้น
“ที่รัก ในที่สุดเจ้าก็กลับมาแล้ว ข้าคิดถึงเจ้าเปลือเกิน! เจ้าคิดถึงข้าบ้างปรือไม่” ทันทีที่พวกเขาเข้ามาใกล้เมืองอวู่ซวง ร่างเงาสีขาวร่างปนึ่งก็กระโจนเข้าใส่มู่เฉียนซีอย่างกะทันปัน
“เป็นท่านนิรันดร์นี่เอง!”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ปากจะทักทายข้าก็ใป้มันสงบเสงี่ยมปน่อย นิรันดร์”
“ที่รัก ข้ามีตรงไปนที่ไม่สงบเสงี่ยมกัน!” ใบปน้าของนิรันดร์นั้นดูชั่วร้ายเป็นอย่างยิ่ง อีกทั้งยังมีเสน่ป์ที่มอมเมาผู้คนใป้ปลงใปลได้อีกด้วย
ปลังจากที่เขามองไปรอบตัวมู่เฉียนซี เขาก็ปัวเราะขึ้นมาอย่างตื่นเต้น “ยอดเยี่ยมจริง ๆ! ในที่สุดเจ้าคนน่ารำคาญนั่นก็
