ันทอดมองไปยังจ้าวเย่อเหริน
“ชื่อจื่อ เชิญออกไปก่อนเถิดเจ้าค่ะ”
จ้าวเย่อหรันเอ่ยเสียงอ่อน
“ตอนนี้เย่อเหรินตัวเปียกทั้งร่าง ต้องรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า มิฉะนั้นจะ เป็นไข้หวัดได้ อีกทั้งท่านก็เช่นกัน เสื้อผ้าเปียกเช่นนี้ หากร่างกายต้องลม หนาวนานเกินไปจะไม่สบายเอาได้”
กล่าวจบ นางไม่รอฟังคําตอบ หันไปสั่งสาวใช้ทันที
“อันเอ๋อร์ รีบพาชื่อจื่อไปเปลี่ยนเสื้อผ้า”
หลินซีหร่านเองก็รู้สึกไม่สบายกับเสื้อผ้าเปียกโชก จึงตามสาวใช้ไป เมื่อเขาจากไป จ้าวเย่อหรันก็เริ่มจัดการทุกอย่างอย่างคล่องแคล่ว
“ซุนเหมย ไปแจ้งท่านพ่อกับท่านแม่ บอกว่าคุณหนูรองตกน้ํา”
“เชี่ยเหอ มาช่วยย้าเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นาง”
“ชิวชวง รีบเปลี่ยนผ้าห่มหนา อย่าให้นางหนาว”
ทุกอย่างถูกจัดการอย่างเป็นระเบียบ ไม่นาน จ้าวซึ่งกับฉินเสียงเหอก็ รีบรุดมาถึงเรือนเซี่ยอวี่ ทั้งสองมีสีหน้าร้อนรน โดยเฉพาะจ้าวชง ยังสวมชุด ขุนนางอยู่ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งกลับจากราชการ ยังไม่ทันได้เปลี่ยนเสื้อผ้าก็รีบ มาแล้ว
“เย่อหรัน เย่อเหรินเป็นอย่างไร? อยู่ดี ๆ เหตุใดจึงตกน้ํา?”
จ้าวชงถามทันทีที่มาถึง
“เกิดอะไรขึ้น? แล้วเหตุใดหลินซื่อจื่อถึงเป็นคนอุ้มกลับมา?”
“ใช่ เย่อหรัน เจ้ารู้เรื่องใด รีบพูดมา”
ฉินเชียงเหอเร่ง
“แล้วเย่อเหรินตอนนี้เป็นอย่างไร อันตรายหรือไม่?”
มองดูบิดามารดาที่ร้อนใจเพียงนี้ แววตาจ้าวเข่อหรันวูบไหวด้วย
ความเย้ยหยัน ครั้งก่อนที่นางตกน้ํา เหตุใดจึงไม่เห็นคว
