ในตอนที่พวกเขากำลังจะลงมือโจมตีมู่เฉียนซี นิรันดร์เพียงแค่โบกมืออย่างแผ่วเบา ก็มีสายลมกระโชกแรงพัดมากักขังพวกเขาเอาไว้แล้ว
“อ๊ากกก!” ทันใดนั้นก็มีเสียงกรีดร้องดังออกมา และพวกเขาก็ค้นพบว่าตนเองไม่สามารถขยับเขยื้อนได้อย่างคาดไม่ถึง
นัยน์ตาของพวกเขาหดลงอย่างกะทันหัน ชายผู้นี้ คิดไม่ถึงเลยว่าจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ และพวกเขาก็ไม่มีแม้แต่แรงที่จะต่อต้านได้เลยด้วยซ้ำ
บนหน้าผากของพวกเขาแต่ละคนมีเหงื่อเย็นผุดขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง พวกเขาตะโกนออกมาว่า “นายท่านโปรดไว้ชีวิตด้วย! ไว้ชีวิตด้วยเถิด! พวกเราไม่กล้าอีกแล้ว พวกเราก็แค่ทำตามคำสั่งเท่ านั้น!”
นิรันดร์กล่าวว่า “ข้าไม่สามารถฆ่าพวกเจ้าได้หรอก เพราะที่รักของข้าต้องการจัดการพวกเจ้าด้วยตนเองน่ะสิ!”
พวกเขาแต่ละคนจ้องมองไปทางมู่เฉียนซี หลังจากนั้นมู่เฉียนซีก็หยิบผงยาออกมาห่อหนึ่ง “กล้าใช้พิษมาลอบโจมตีพวกข้าต่อหน้าข้าอย่างนั้นหรือ เจ้าคิดว่าแค่พวกเจ้ามีผงยาเลี่ยงอสรพิษ แล้วพวกอสรพิษเหล่านั้นก็จะไม่โจมตีพวกเจ้าอย่างนั้นสินะ”
ทันใดนั้นนางก็เปิดถุงผงยานั้นออก และโรยลงไปบนตัวของพวกเขา
พวกเขาไม่รู้ว่าผงยาเหล่านี้มีไว้ทำอะไรกันแน่ แต่พวกเขากลับมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีบางอย่
