หลังจากที่ไม้เทพแห่งชีวิตใช้พลังจนเหลืออยู่เพียงไม่มากนัก ชีวิตของมู่เฉียนซีก็ไม่ตกอยู่ในขีดอันตรายแล้ว
พวกเขาที่กังวลมาเป็นเวลานานก็ได้หลับอยู่บนพื้นหญ้าที่เต็มไปด้วยพลังแห่งชีวิตแห่งนี้ พร้อมสายลมอ่อนที่พัดผ่าน
เมื่อเวลาผันผ่านไป ขนตาของมู่เฉียนซีก็สั่นไหวขึ้นมาเล็กน้อย ดวงตาคู่นั้นของนางลืมขึ้น ร่างกายของนางอ่อนปวกเปียก ราวกับว่านางหลับไปนานมากอย่างไรอย่างนั้นเลย
นางผงะเล็กน้อย พลังแห่งชีวิตที่คุ้นเคย นะ…นี่นางมาอยู่ในมิติแห่งชีวิตอย่างนั้นหรือ!
ทันทีที่เงยหน้ามอง นางก็ได้เห็นไม้เทพแห่งชีวิตที่คุ้นเคย ตอนนี้มันเติบโตจนมีขนาดที่ใหญ่มากแล้ว อีกทั้งยังมีกิ่งก้านและใบที่เขียวชอุ่มอีกด้วย
ดวงตาของนางเบิกกว้าง ราวกับว่ามันเป็นเพียงความฝันก็มิปาน นี่มันฟื้นฟูขึ้นมาแล้วจริง ๆ สินะ
ในตอนที่มู่เฉียนซีอยากจะหยิกตนเอง เพื่อยืนยันว่านี่ไม่ใช่ฉากแห่งความฝัน แต่ไม้เทพแห่งชีวิตกลับเอ่ยปากออกมาเสียก่อน
“นี่คือความจริง เจ้าอย่าได้ทรมานร่างกายที่แตกสลายนั่นอีกเลย”
มู่เฉียนซีสัมผัสได้ถึงผมยาวสีฟ้าอ่อนที่พาดผ่านใบหน้าของนางไป หลังจากนั้นนางก็เห็นหญิงสาวผู้งดงามที่อ่อนโยนราวกับสายน้ำก็มิปานคนหนึ่งนอนอ
