อู๋หยากล่าวตอบว่า “ใช่แล้ว ตอนนี้พลังของฝ่าบาทจิ่วเยี่ยตื่นเป็นครั้งที่สามแล้ว”
ครั้งแรกที่ปลุกพลัง ก็คือเรือนจำปีศาจแห่งความมืด
การปลุกพลังครั้งที่สอง ก็คือที่กรงร้อยศึก
เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า การปลุกพลังครั้งที่สามจะเร็วขนาดนี้ นอกจากนี้คำสาปที่อยู่ในตัวของฝ่าบาทจิ่วเยี่ย ยังถูกถอนออกไปแล้วอีกด้วย
ส่วนมู่เฉียนซีในตอนนี้ ก็คงจะกำลังนึกเสียใจภายหลังอยู่อย่างแน่นอน และคงแทบรอที่จะฆ่าฝ่าบาทจิ่วเยี่ยไม่ไหวแล้วเป็นแน่!
ถึงนางจะช่วยฝ่าบาทจิ่วเยี่ย แต่ก็ทำลายตนเองด้วยในเวลาเดียวกัน
เห็นได้ชัดว่าจิตวิญญาณแห่งโชคชะตานั้นสามารถใช้พลังที่สูงส่งได้ อีกทั้งยังอยู่ในตำแหน่งที่ไม่มีผู้ใดเทียบเคียงได้อีกด้วย แต่ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะความเอาแต่ใจของนาง ที่ดึงดันจะทำลายตนเองตามอำเภอใจเช่นนี้
และความรัก ก็เป็นสิ่งที่ไม่ควรค่าแก่การกล่าวถึงมากที่สุด
“เขาปลุกพลังครั้งสามแล้ว ข้าจะต้องนำทัพไปโจมตีแดนนรกเดี๋ยวนี้ เขาจะต้องตาย! จำเป็นจะต้องตาย!”
“หากตอนนี้ฝ่าบาทนำทัพไปที่แดนนรก คนที่จะต้องตายคงไม่ใช่ฝ่าบาทจิ่วเยี่ย แต่เป็นพระองค์ต่างหาก” อู๋หยากล่าวกับเขา
เขาผงะไปเล็กน้อย “ทำอะไรไม่ได้เลยอย่างนั้นหรือ?”
“พระองค์
