เจ็บ มันเจ็บเหลือเกิน!
พิษร้ายที่ทำลายจิตวิญญาณของมนุษย์ดูเหมือนว่าจะฉีกกระชากวิญญาณของเขาออกเป็นชั้น ๆ ก็มิปาน และมู่เฉียนซีก็ได้แต่มองไปที่จิ่วเยี่ยน้อยที่สีหน้าเปลี่ยนเป็นขาวซีดขึ้นมาอย่างกะท ทันหัน
มีเสียงหอบหายใจดังออกมา ซึ่งมันก็ทำให้ผู้คุมปีศาจแห่งความมืดคลี่ยิ้มออกมาด้วยความภาคภูมิใจ
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! อันที่จริงแล้วเวลาที่ข้าจัดการนักโทษ ข้าไม่ชอบใช้พิษเท่าไรหรอก เพราะข้าชอบที่จะใช้ความรุนแรงมากกว่า แต่มันก็ไม่มีทางเลือก! ฝ่าบาทจิ่วเยี่ย ท่านมันพิเศษมากเกินไป ในเมื่อข้าลองใช้วิธีที่เคยใช้มาหมดแล้ว ฉะนั้นตอนนี้ก็มีแต่ต้องลองใช้วิธีการใหม่ ๆ เท่านั้น”
มู่เฉียนซีมองเห็นเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นมาบนหน้าผากของจิ่วเยี่ยน้อย นางเชื่อว่าพิษปีศาจนี้จะไม่ทำให้เขากลายเป็นคนปัญญาอ่อนแน่นอน แต่มันคงเป็นกระบวนการที่ทำให้ทุกข์ทรมานมากทีเ เดียว
ทันใดนั้น ลำแสงสีเขียวอ่อนบนร่างของมู่เฉียนซีก็เปลี่ยนเป็นเปล่งประกายมากขึ้นไปอีก
ตอนนี้นางได้พาฝูเซิงพุ่งทะยานออกไป และกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “ผู้คุมปีศาจแห่งความมืด มันจะเกินไปแล้วนะ!”
ผู้คุมปีศาจแห่งความมืดมองไปยังคนสองคนที่อยู่ตรงหน้า คนหนึ่งคือสาวน้อย นางเป็นสาวน้อยที
