“สิ้นหวังสินะ! เสียใจล่ะสิ!” ผู้คุมปีศาจแห่งความมืดกล่าวพลางจ้องมองไปที่จิ่วเยี่ยน้อย
ทำให้เขาผิดหวังอย่างนั้นหรือ จิ่วเยี่ยขี้เกียจเกินกว่าจะที่แสดงอารมณ์ใด ๆ ให้เขาได้เห็นเลยด้วยซ้ำ ทั้งยังทำราวกับว่าเป็นก้อนน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลายก็มิปาน
ในเวลานี้รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้คุมปีศาจแห่งความมืดจึงเปลี่ยนเป็นแข็งทื่อไปฉับพลัน นี่เป็นนักโทษที่จัดการได้ยากที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมาเลย แต่ยิ่งจัดการได้ยากมากเท่าไร ทว่า ก็ยิ่งน่าสนใจมากขึ้นเท่านั้น
เขาคว้าคอของจิ่วเยี่ยไว้พลางกล่าวว่า “ฝ่าบาทจิ่วเยี่ย ท่านไม่เชื่อว่าข้าจะฆ่าท่านจริง ๆ บ้างหรือ?”
จิ่วเยี่ยน้อยกล่าวอย่างในเย็นว่า “เจ้าทำไม่ได้หรอก!”
เมื่อมู่เฉียนซีเห็นว่าผู้คุมปีศาจแห่งความมืดกล้าบีบคอของจิ่วเยี่ยน้อยจริง ๆ นางก็เดือดดาลขึ้นมาทันที
นางอยากที่จะพุ่งออกไป แต่มันกลับไม่มีประโยชน์ นางทำอะไรไม่ได้
ความสำเร็จครั้งที่แล้วต้องเป็นความโชคดีของนางแน่นอน อย่างไรเสียการควบคุมพลังแห่งกาลเวลาของนางก็ยังคงอ่อนแอมากเกินไปอยู่ดี
ถึงจิ่วเยี่ยน้อยจะล้มเหลวในการหลบหนีและถูกจับได้ แต่เขาก็ไม่มีการตอบสนองใด ๆ เลยแม้แต่น้อย อีกทั้งยังไม่ได้ดูผิดหวังเลยสักนิดเดียวอีก
