ที่ผู้คุมปีศาจแห่งความมืดใช้ล้วนรุนแรงจนน่าตกใจ ส่วนมู่เฉียนซีก็ได้แต่กัดริมฝีปากของตนเอง จนเลือดไหลซึม…
ฝูเซิงดึงมู่เฉียนซีเอาไว้พลางกล่าวว่า “เจ้านายพวกเราไปกันเถอะนะ! ออกไปจากที่นี่ ไปที่เหวนรก ตอนนี้อ๋องจิ่วเยี่ยอยู่ที่เหวนรก…”
เขาไม่สามารถปลอบประโลมเจ้านายของตนเองได้เลย เพราะผู้ผูกกระดิ่งย่อมต้องเป็นผู้แก้กระดิ่งนั้นเอง กลยุทธ์นี้ของอู๋หยาช่างโหดร้ายมากจริง ๆ
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ไม่ จัดการที่นี่ก่อนค่อยกลับไป!”
มู่เฉียนซีพยายามอย่างสุดความสามารถ นางต้องการเปลี่ยนพลังแห่งกาลเวลานี้ให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น และต้องการที่จะทำลายมันเสีย
ก่อนหน้านี้ไม่มีโอกาส แต่ครั้งนี้นางต้องการที่จะผ่านช่วงเวลาอันนี้มืดมนนี้ไปกับจิ่วเยี่ยให้ได้
ทุกครั้งผู้คุมปีศาจแห่งความมืดจะทรมานเขาจนเหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้ายถึงจะยอมหยุดมือ
เขาไม่สามารถทำให้ตายได้ เพราะหากทำให้ตายเขาก็จะหาเหยื่อที่น่าสนใจเช่นนี้ไม่ได้อีกแล้วนั่นเอง
ทั้งความแข็งแกร่งของร่างกาย และความเด็ดเดี่ยวของจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งที่สุดที่เขาเคยเห็นมา เห็นได้ชัดว่าเด็กน้อยผู้นี้เพียงแค่ยังไม่โตอย่างเต็มที่เท่านั้นเอง
หลังจากที่ผู้คุมปีศาจแห่งความมืดจากไป มิติที่อยู
