เฉียนซีหายไปจากชั้นที่เจ็ด และหลังจากนั้นก็ก้าวออกไปจากเหวนรก
แม้ว่าจะต้องไปที่เรือนจำปีศาจแห่งความมืด เขาก็อยากที่จะไปด้วยกันกับซี
เพียงแต่ว่าทันทีที่เขาเดินออกมา มู่เฉียนซีก็กล่าวว่า “จิ่วเยี่ย…”
แน่นอนว่าทันทีที่ออกไปจากเหวนรก และไม่มีเหวนรกคอยเป็นปราการป้องกันให้อยู่ ร่างกายของจิ่วเยี่ยก็เกิดความผิดปกติบางอย่างขึ้น
แม้ว่าครั้งนี้จิ่วเยี่ยจะพยายามเฝ้าระวัง จนทำให้มันไม่สามารถทำสำเร็จได้ในทันที แต่เขาก็ไม่อาจทนเอาไว้ได้เป็นเวลานานเท่าไรนัก
มู่เฉียนซีลากจิ่วเยี่ยกลับไปทันที นางกล่าวกับจิ่วเยี่ยว่า “จิ่วเยี่ย เจ้าจำเป็นต้องฟังข้า”
หลังจากที่กลับมาในเหวนรกแล้ว สถานการณ์ก็ดีขึ้นมาก จิ่วเยี่ยกล่าวว่า “ไม่มีปัญหา! ตอนนี้ข้าสามารถออกไปได้แล้ว”
“ออกไปได้หรือ ข้าไม่ยอมให้เจ้าออกไปหรอก! ผู้พิทักษ์ชั้นที่หนึ่ง มีวิธีปิดผนึกประตูใหญ่ของเหวนรกจนคนอื่นออกไปไม่ได้บ้างหรือไม่!” มู่เฉียนซีกล่าวกับผู้พิทักษ์ชั้นที่หนึ่ง
ผู้พิทักษ์ชั้นที่หนึ่งเหงื่อแตกพลั่กในทันที เขาได้แต่บ่นอยู่ในใจเท่านั้น ท่านซี นี่ท่านกำลังจะทำเรื่องใหญ่อยู่อย่างนั้นหรือ! มีใครที่ไหนเอาคนรักของตนเองมาขังไว้ในเหวนรก เช่นนี้บ้าง?
แม้ว่าจิ่วเยี่ยจะทำให
