หนามโลหิตที่อยู่ในเมืองก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันของพืชกลายพันธุ์ขั้นเทวะได้จากระยะไกล “ท่านเจ้าเมืองกลับมาแล้ว!”
“ท่านเจ้าเมืองกลับมาแล้ว!”
ทันใดนั้นหนามโลหิตทั่วทั้งเมืองก็ตื่นเต้นดีใจขึ้นมาอย่างกะทันหัน ฝูเซิงเองก็ปรากฏตัวขึ้นมาทันทีเช่นกัน เขายื่นมือออกไปรับเสี่ยวเฉี่ยเอาไว้ จากนั้นก็มองไปทางมู่เฉียนซีพลางกล ล่าวว่า “ในที่สุดก็กลับมาแล้ว!”
“เจ้ารู้สถานการณ์ในเหวนรกอยู่แล้ว พวกเรากลับเมืองก่อนแล้วค่อยคุยกันเถอะ!”
“ตกลง!”
ในตอนที่มู่เฉียนซีเพิ่งจะเหยียบเข้าไปในเมืองหนามโลหิต จื่อโยวก็ปรากฏตัวออกมาอย่างรีบร้อน “คนงามกลับมาแล้วหรือ เยี่ยล่ะ? เยี่ยไปไหนแล้ว?”
ก่อนหน้านี้ฝูเซิงกับจื่อโยวยังมีการแลกเปลี่ยนข้อมูลกันบ้าง แต่หลังจากนั้นเพราะจื่อโยววิ่งวุ่นราวกับลูกข่าง จึงทำให้เขาไม่มีเวลาเลยแม้แต่น้อย ขอเพียงแค่รู้ว่าจิ่วเยี่ยไม่เป ป็นอะไรเขาก็วางใจแล้ว
แต่ทันทีที่จื่อโยวพุ่งเข้ามา เขาก็ค้นพบว่ามีมู่เฉียนซีเพียงคนเดียว แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของจิ่วเยี่ยเลยด้วยซ้ำ
นอกจากนี้เขายังไม่รู้สึกถึงกลิ่นอายของจิ่วเยี่ย และมันก็ไม่ได้เป็นเพราะว่าจิ่วเยี่ยตั้งใจที่จะซ่อนมันอีกด้วย
มู่เฉียนซีกล่าวตอบว่า “จิ่วเยี่ยจะต้อง
