ผู้พิทักษ์ชั้นที่สองกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ข้าไม่ได้กินของที่ข้าทำขึ้นมาเอง ข้ากินของเขา…ของที่เขาทำ!”
เขาชี้ไปทางหวงจิ่วเยี่ยอย่างคับแค้นใจ แต่ผลปรากฏว่าผู้พิทักษ์ชั้นที่หนึ่งกลับยินดีในความทุกข์ของเขามากยิ่งขึ้นไปอีก และเขาก็กล่าวว่า “ฮ่า ฮ่า ฮ่า! คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีคนที่ ทำออกมาได้ร้ายแรงยิ่งกว่าเจ้าเสียอีก เจ้าเจอคู่ต่อสู้ของตัวเองเข้าแล้ว”
สีหน้าของผู้พิทักษ์ชั้นที่สองเปลี่ยนเป็นดำยิ่งกว่าก้นหม้อเสียอีก เขากล่าวอย่างโกรธเคืองว่า “เจ้าหุบปากไปเลย”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เรื่องที่ท่านต้องการให้ข้าทำ พวกข้าก็ทำหมดแล้ว ท่านผู้พิทักษ์เหวนรกชั้นที่สอง ตอนนี้ท่านสามารถนำทางพวกข้าไปยังชั้นที่สามได้หรือยัง?”
“ถึงพวกเจ้าจะไปชั้นที่สามแต่หากหาผู้พิทักษ์ชั้นที่สามไม่เจอก็ไปต่อไม่ได้เช่นกัน มิเช่นนั้นเจ้าอยากจะช่วยข้าเก็บกวาดชั้นที่สองก่อนหรือไม่ จากนั้นข้าจะนำทางพวกเจ้าไปด้วยตนเอง” ” ผู้พิทักษ์ชั้นที่สองกล่าวแนะนำ
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ไม่มีปัญหา! แต่ท่านจะใจดีขนาดนั้นเลยหรือ?”
“ข้าต้องการอีกอย่างหนึ่ง นอกจากจะช่วยข้ากำจัดปีศาจเหวนรกแล้ว เขาจะต้องมาเรียนกับข้า มันยากมากที่จะคนทำอาหาร ไม่อร่อยถึงเพียงนี้ได้
