รรับรู้กลิ่นและเริ่มดมอีกครั้ง หลังจากนั้นก็กำหนดทิศทาง…
หลังจากที่เดินไปได้สักระยะ พวกเขาก็ได้กลิ่นหอมคละคลุ้งจนไม่ต้องยกระดับการรับรู้กลิ่นเลยด้วยซ้ำ และกลิ่นหอมเช่นนี้ก็ทำให้มู่เฉียนซีรู้สึกว่าคนที่อยู่ตรงหน้ากำลังทำอาหารมื้อใหญ่อยู่เป็นแน่
แต่ในเหวนรกที่รกร้างเช่นนี้ จะทำอาหารให้ใครกินกันล่ะ?
มู่เฉียนซีเห็นว่ามีปีศาจเหวนรกกลุ่มหนึ่งแออัดกันอยู่ข้างหน้า จำนวนนี้มีมากกว่าที่นางเคยเห็นมาก่อนหน้านี้มากมายนัก
“โฮกกกก!” ปีศาจเหวนรกเหล่านั้นเริ่มต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงเนื้อชิ้นแล้วชิ้นเล่า และพวกมันยังต่อสู้กันอย่างดุเดือดมากอีกด้วย
ผู้พิทักษ์ชั้นที่หนึ่งกล่าวว่า “ในที่สุดข้าก็หาเจ้านี่เจอเสียที อีกเดี๋ยวเขาก็จัดการปีศาจเหวนรกเหล่านี้จนหมดแล้ว พวกเรารออยู่ทางด้านนั้นก่อนเถอะ ไม่ต้องเข้าไปร่วมสนุกด้วยหรอก”
ปีศาจเหวนรกเหล่านั้นต่อสู้กันอย่างดุเดือดมากขึ้นเรื่อย ๆ ดังนั้นเพียงไม่นานสิ่งนี้ก็ทำให้พวกมันตีกันเองจนได้รับบาดเจ็บกันทั้งสองฝ่าย ทันใดนั้นท่านลุงที่มีผิวดำเล็กน้อยก็หยิบกรงออกมาอันหนึ่ง และได้จัดการเก็บกวาดปีศาจเหวนรกที่ต่อสู้กันจนได้รับบาดเจ็บเหล่านั้นเข้าไปในกรงจนหมดสิ้น
แปะ แปะ แปะ!
เขาปัดมื
