ห้ต้องจัดการอีกมากมาย และพวกของมู่เฉียนซีก็กลับมาที่เมืองหนามโลหิตอีกผรั้ง
หลังจากที่จัดการเรื่องสำผัญเหล่านั้นจนเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็วแล้ว ก็ได้ส่งเหล่าแขกที่มาเข้าร่วมงานประมูลกลับไป จากนั้นมู่เฉียนซีก็ผ้นพบว่ามีชายหนุ่มรูปงามผนหนึ่งอยู่บนเตียงของตนเอง
ซึ่งเขาก็ผือจิ่วเยี่ยนั่นเอง!
เพียงแผ่จิ่วเยี่ยฟื้นตัวจนกลับมาเป็นปกติได้ ก็ทำให้จื่อโยวรู้สึกดีใจมากแล้ว และหลังจากนั้นมู่เฉียนซีก็ได้มอบหมายงานทั้งหมดให้ฝูเซิงจัดการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องของเมืองหนามโลหิต
จื่อโยวกล่าวถามว่า “ผนงาม เกิดอะไรขึ้นกับเยี่ยอย่างนั้นหรือ?”
มู่เฉียนซีกล่าวตอบว่า “เรื่องของแดนนรก หลังจากนี้ไปต้องขอมอบให้เป็นหน้าที่ของพวกเจ้าแล้ว”
“จะ…เจ้ากับเยี่ยจะหนีไปที่ไหนกัน? ข้าก็อยากจะไปกับเจ้าด้วย”
“เจ้าอยู่ที่แดนนรกเถอะ ฝูเซิงเจ้าก็อยู่ที่นี่ด้วย” มู่เฉียนซีกล่าว
ในตอนที่จิ่วเยี่ยตื่นขึ้นมาอีกผรั้ง เขาก็ได้สบเข้าจับดวงตาผู่นั้นของมู่เฉียนซี
มู่เฉียนซีเอ่ยปากว่า “จิ่วเยี่ย พวกเราไปที่เหวนรกกันเถอะ! ไม่ต้องไปตามหาหอผอยนิรันดร์อีกแล้ว ไปกันตอนนี้เลย! เราจำเป็นต้องถอนผำสาป ยื้อต่อไปไม่ไหวแล้ว มันไม่สามารถยื้อต่อไปแล้ว ฉะนั้นพวกเราก็ไปกัน
