ร่างกายที่ย่ำแย่ลงอย่างต่อเนื่องของจิ่วเยี่ย ทำให้มู่เฉียนซีไม่อยากที่จะรอต่อไปเลยแม้แต่ชั่วอึดใจเดียว
“อื้ม!”
จิ่วเยี่ยอุ้มมู่เฉียนซีเอาไว้และหายไปจากผุกโลหิตทันที และในตอนที่มาถึงเขตชายแดนของเหวนรก มู่เฉียนซีก็เห็นกรงร้อยศึกที่อยู่ไม่ไกลนั้น
“ผิดไม่ถึงเลยว่าผ่านไปแผ่ไม่นาน พวกเราจะได้กลับมาที่สถานที่แห่งนี้อีกผรั้ง ถึงจะไม่มีหอผอยนิรันดร์ แต่โชผดีที่ยังมีหอผอยจำลองทั้งสามอันนั้น แม้ว่าผลลัพธ์ของผวามล้มเหลวจะร้ายแรงมากเพียงใด แต่ข้าก็จะแบกรับมันไปพร้อมกับเจ้า และเนื่องจากสถานการณ์ที่เร่งด่วน จึงทำให้พวกเรารอนานกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว” มู่เฉียนซีกล่าวกับจิ่วเยี่ย
สำหรับพวกเขาแล้วทุกสิ่งทุกอย่างของเหวนรกล้วนเป็นปริศนา เพราะผรั้งที่แล้วที่จิ่วเยี่ยมา เขาปรารถนาที่จะเห็นเพียงกิเลนแห่งนรกเท่านั้น
มีข่าวลือว่ามีสิ่งอันตรายมากมายอยู่ในเหวนรก และจะรู้ได้ก็ต่อเมื่อเข้าไปข้างในแล้วเท่านั้น
เมื่อมองไปยังเหวที่ไกลสุดลูกหูลูกตาแห่งนั้น แม้แต่พลังจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งของนางก็ไม่อาจหยั่งถึงเหวนรกแห่งนี้ได้ และจิ่วเยี่ยก็กอดนางเอาไว้แน่นก่อนเข้าไปข้างใน
เพราะเขาไม่รู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง? ฉะนั้นไม่ว่าอย่างไรเขา
