บคุมก็มีอยู่ระหว่างเส้นบางๆเท่านั้น!
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “จิ่วเยี่ย พวกเราไปที่หุบเขาลั่วซีกันเถอะ! ไปที่นั่นดีไหม? เจ้าน่าจะรู้ว่าต้องไปอย่างไรใช่หรือไม่? นั่นเป็นของขวัญชิ้นแรกที่เจ้ามอบให้ข้า หลังจากที่ข้ามาถึ งแดนนรกแห่งนี้อย่างไรล่ะ!”
“หากซีอยากไป เช่นนั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ!” จิ่วเยี่ยอุ้มมู่เฉียนซีเอาไว้ จากนั้นก็หายไปต่อหน้าต่อหน้าทุกคนในทันที
หลังจากที่จิ่วเยี่ยหายไป พลังการทำลายล้างที่ทำให้คนหายใจไม่ออกนั้นก็หายไปด้วยเช่นกัน แต่สีหน้าของทุกคนกลับแสดงท่าทีที่เคร่งขรึมออกมา
“ข้าปล่อยให้เจ้านายตัวน้อยที่น่ารักของข้าถูกหวงจิ่วเยี่ยที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าสัตว์ร้ายคลั่งผู้นั้นลักพาตัวไปแล้ว ไม่ได้…”
ฝูเซิงในตอนนี้ได้สติกลับมาแล้ว และรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ข้าอยากที่จะตามไปด้วย แต่กลับถูกจื่อโยวขวางเอาไว้เสียก่อน
“หากเจ้าอยากจะถูกทำลายจนกลายเป็นเถ้าถ่านแล้วล่ะก็ เจ้าก็สามารถตามไปได้! ตอนนี้มีเพียงคนงามเท่านั้นที่สามารถฟื้นฟูจิตสำนึกของเขาได้ เจ้าไปก็มีแต่สร้างปัญหาเท่านั้น”
“หากนางทำไม่ได้ล่ะ! เช่นนั้นไม่เท่ากับว่าปล่อยให้เจ้านายของข้าเข้าไปในปากเสืออย่างนั้นหรือ?” ฝูเซิงกล่าวอย่างโกรธเคือง
“ข้
