าม แต่เขาก็คือจิ่วเยี่ยที่นางชอบอยู่ดี
ตอนนี้นางเป็นเหมืนอกับเรือลำน้อยที่ลอยอยู่กลางมหาสุมทรอันกว้างใหญ่ก็มิปาน และในที่สุดก็มีมือใหญ่มือหนึ่งมาคว้าเรือลำน้อยลำนี้เอาไว้
จิ่วเยี่ยกระซิบที่ข้างหูของมู่เฉียนซีด้วยเสียงที่แหบแห้งว่า “ซี ข้าไม่มีทางทำร้ายเจ้าอย่างแน่นอน!”
“พรวด!” และกลิ่นเลือดก็คละคลุ้งไปทั่วทะเลสาปแห่งนี้ และมู่เฉียนซีก็ได้ค้นพบว่าเขาควบคุมตนเองด้วยการทำร้ายตัวเอง
ด้วยเหตุนี้มันจึงทำให้บนร่างกายที่สมบุรณ์แบบนั้นก็เต็มไปด้วยรอยแผล
ศรีษะของจิ่วเยี่ยพิ่งอยู่บนตัวของมู่เฉียนซี จากนั้นเขาก็กล่าวว่า “ซี! ข้าง่วงแล้ว!”
“ข้าจะนอนพักสักหน่อย อย่าลืมปลุกข้าด้วยล่ะ”
มู่เฉียนซีผงะไปเล็กน้อย ก่อนที่จะกล่าวว่า “ได้สิ!”
พลังแห่งชีวิตได้ชำระล้างร่างกายของหวงจิ่วเยี่ย และหลังจากนั้นมู่เฉียนซีก็รักษาบาดแผลให้กับจิ่วเยี่ยอีกด้วย
จิ่วเยี่ยไม่ยอมอ้อมมือให้ตนเองเลย และเมื่อมองดูแล้วรอยแผลที่ลึกถึงกระดูกนั้นช่างน่าสยดสยองเป็นอย่างมาก
โชคดีที่เป็นเพียงอาการบาดเจ็บภายนอกเท่านั้น ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องยากสำหรับนางเลย
ส่วนสาเหตุที่ทำให้จิ่วเยี่ยหลับลึกนั้น มู่เฉียนซีต้องลองไปค้นหาเหตุผลดูสักหน่อย
พลังคำสาปได
