ฉึก ฉึก!
เมื่อคนเหล่านี้ได้รับบาดเจ็บสาหัส เข็มยาที่อยู่ในมือของมู่เฉียนซีก็บินออกไปทันที
“อ๊ากกกกก!” คราวนี้จิ่วเยี่ยไม่จำเป็นต้องลงมือ พวกเขาก็ส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาอยู่แล้ว
“ฆ่าข้าเถอะ!”
“ยาแก้พิษ!”
“ฝ่าบาทจิ่วเยี่ย ได้โปรดปล่อยพวกเราไปเถิดขอรับ!”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “หากต้องการให้พวกข้าปล่อยพวกเจ้าไป เช่นนั้นก็บอกตำแหน่งของเรือนจำปีศาจแห่งความมืดมา!”
“พวกเราทำได้เพียงพาพวกท่านไปยังเรือนจำปีศาจแห่งความมืดเท่านั้น เพราะเรือนจำปีศาจแห่งความมืดไม่มีตำแหน่งที่แน่นอนขอรับ” หนึ่งในคนที่มีสีหน้าซีดเผือดกล่าวขึ้น
มู่เฉียนซีมองไปทางจิ่วเยี่ย “จิ่วเยี่ย ตอนนี้เหมาะที่จะไปเรือนจำปีศาจแห่งความมืดหรือไม่?”
ผู้คุ้มปีศาจแห่งความมืดกำลังได้รับบาดเจ็บสาหัส ฉะนั้นการฉวยโอกาสตอนที่เขาบาดเจ็บสาหัสเหยียบย่ำรังของเขาจึงถือได้ว่าเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุดแล้ว แต่เรือนจำปีศาจแห่งความมืดน นั้นเป็นสถานที่ที่อันตรายกว่าที่อื่นมากอย่างเห็นได้ชัด
จิ่วเยี่ยจับมู่เฉียนซีเอาไว้แล้วกล่าวว่า “ลองไปดูก่อนเถอะ!”
ดวงตาสีฟ้าเย็นยะเยือกคู่นั้นจ้องมองไปที่พวกเขา ทำให้เหงื่อของพวกเขาแตกพลั่กออกมาทันที หลังจากนั้นจิ่วเยี่ยก็เอ่ยปากว่า “ไปสิ!”
“ฝ่าบาทจิ่วเ
