ไม่ได้สนใจมันแม้แต่น้อย? เพราะอย่างไรเสียมันก็ไม่ใช่มหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ป้องกันอยู่ดี” มีรอยยิ้มที่ชั่วร้ายปรากฏขึ้น นมาบนใบหน้าของผู้คุมปีศาจแห่งความมืด
“สิ่งของที่เขาเคยสัมผัสและมอบให้คนอื่นไปแล้ว ก็เป็นเพียงของสกปรกเท่านั้น เหตุใดข้าถึงไม่อยากทำลายมันกันล่ะ!” ดวงตาสีฟ้าเย็นยะเยือกเปลี่ยนเป็นล้ำลึกและอันตรายขึ้นมาทันที
ทันใดนั้น พลังของจิ่วเยี่ยก็ระเบิดออกมาอย่างไม่เหลือไว้เลยแม้แต่น้อย
ตูมมม!
พลังแห่งความมืดที่ไม่มีที่สิ้นสุดทำลายล้างอย่างป่าเถื่อน และเปลวเพลิงของโล่หงส์ผกผันก็เปลี่ยนเป็นอ่อนแอมากขึ้นเรื่อย ๆ
แกร่ก!
และภายใต้พลังการทำลายล้างของจิ่วเยี่ย ก็ได้ทำให้โล่หงส์ผกผันนี้เริ่มแตกร้าว และหายไป…
ดวงตาคู่นั้นของจื่อโยวเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ มู่เฉียนซีรู้ว่าโล่หงส์ผกผันนี้จะต้องมีต้นกำเนิดบางอย่าง และมันจะต้องมีความพิเศษต่อจิ่วเยี่ยด้วยแน่นอน
“จิ่วเยี่ย!” มู่เฉียนซีตะโกนเรียกชื่อของเขาด้วยเสียงทุ้มต่ำ
ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ!
และโล่หงส์ผกผันชั้นที่หนึ่งนี้ก็ได้หายไปอย่างสมบูรณ์
ผู้คุมปีศาจแห่งความมืดในเวลานี้บาดเจ็บจนเหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้าย แต่ทว่าสภาพของจิ่วเยี่ยในเวลานี้ก็สูญเสียการควบคุมไปแล้วเช่
