“หยุด…หยุดเดี๋ยวนี้ ทุกคนจงหยุดเดี๋ยวนี้เลย!” หวงอู๋ไห่ในตอนนี้ถูกทำให้หวาดกลัวมากจริง ๆ
แต่ทว่าอ๋องแห่งคุกอสูรและอ๋องแห่งคุกรากษสกำลังต่อสู้กับจื่อโยวอย่างสนุกสนาน แล้วจะมีเวลาว่างที่ไหนมาสนใจความเป็นความตายของเด็กนอกคอกของอ๋องแห่งคุกลับกัน
พรวด!
ในเวลานี้จื่อโยวได้ถูกอ๋องทั้งสองโจมตีอย่างต่อเนื่องจนได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่เมื่อเขาเห็นสิ่งที่มู่เฉียนซีทำ ก็หัวเราะขึ้นมาทันที
“ข้าว่าพวกเจ้าทั้งสองคนคงไม่สนใจความเป็นความตายของเจ้าคนไร้ประโยชน์คนนั้นจริง ๆ สินะ! หากให้อ๋องแห่งคุกลับได้รู้ว่าพวกเจ้าทั้งสองคนปล่อยให้ลูกชายของเขาต้องตายอย่างน่าส สังเวช เจ้าคิดว่าเขาจะรู้สึกอย่างไร? หรือพวกเจ้าไม่กลัวว่าในตอนที่พวกเรากำลังต่อสู้กัน อ๋องแห่งคุกลับจะไม่ลอบแทงข้างหลังพวกเจ้าอย่างนั้นหรือ?”
“เจ้า…”
หวงอู๋ไห่กล่าวว่า “หากข้าต้องตายอยู่ที่นี่ ท่านพ่อของข้าจะต้องไม่ยอมแน่ และพวกเจ้าก็จะต้องได้รับโทษ! ฉะนั้นหยุดมือกเดี๋ยวนี้ รักษาชีวิตของข้าเอาไว้ให้ได้ก่อนแล้วค่อย มาว่ากัน อย่างไรเสียในอนาคตพวกเราต้องมีโอกาสได้แก้แค้นอย่างแน่นอน”
ภายใต้การข่มขู่เช่นนี้ ทำให้หวงอู๋ไห่กลัวตายเป็นอย่างมาก ดังนั้นเขาจึงได้
