ครืนนนนน!
ตอนนี้พวกของมู่เฉียนซีที่เข้าไปในประตูบานนั้นล้วนถูกอสนีบาตที่น่าสะพรึงกลัวโจมตีระลอกแล้วระลอกเล่า
“จื่อโยว หลีกไป!” มู่เฉียนซีผลักจื่อโยวออก และพลังสายฟ้านั้นก็โจมตีลงมาบนร่างของนาง
หวงอู๋ไห่กล่าวว่า “ช่างเป็นคนที่ไม่เจียมตัวเลยจริง ๆ มาจนถึงจุดนี้แล้วคิดไม่ถึงเลยว่ายังจะมีกะจิตกะใจไปช่วยเหลือจื่อโยวอีก”
“พวกเจ้า แน่นอนว่าจะต้องคุ้มครองข้าให้ดี! ถึงพลังแห่งสายฟ้าเช่นนี้จะทำอันตรายข้าไม่ได้ก็เถอะ” หวงอู๋ไห่กล่าวอย่างหยิ่งผยอง
แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจก็คือ การที่มู่เฉียนซีเดินออกมาจากภายในสายฟ้านั้นอย่างปลอดภัย อีกทั้งยังไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ อีกด้วย
จื่อโยวกล่าวอย่างจนปัญญาว่า “คนงาม ถึงอย่างไรข้าก็มีร่างสายฟ้าเช่นกัน สำหรับข้าแล้วสายฟ้าเพียงเล็กน้อยแค่นี้ไม่สามารถสร้างอันตรายใด ๆ ให้ข้าหรอก”
อสนีบาตเหล่านี้ทำให้พวกเขารู้สึกคัน ๆ เท่านั้น เพราะอย่างไรเสียมู่เฉียนซีก็ฝึกฝนการขัดเกลาร่างกายอยู่แล้ว และพลังอสนีบาตที่นางเจอมาก่อนหน้านี้เหล่านั้น ยังแข็งแกร่งยิ่งกว่าตอ อนนี้เสียอีก
ภายในพื้นที่อสนีบาตแห่งนี้ไม่มีสิ่งของอย่างอื่นอยู่เลย นอกจากนี้ก็ไม่เจอสมบัติอะไรอีกด้วย หวงอู๋ไห่กล
