ยามสนธยา หลงเอ๋อร์เตรียมตัวไปยังเรือนเฮียอวี่ เพื่อทวงคืนภาพ “ ภาพชุนเกอเหยียบหิมะ” กลับมา ก่อนนางออกเดิน จ้าวเข่อหรันกําชับเสียง
เรียบ ทว่าแฝงความหนักแน่น
“หลงเอ๋อร์ จําไว้ ภาพต้นฉบับของข้า ที่มุมซ้ายบนมีหยดหมึกจาง ๆ จุดหนึ่ง ข้าเผลอทําหกลงไปเอง เจ้าต้องดูให้ดี อย่าได้หยิบผิดเป็นอันขาด” “เจ้าค่ะ คุณหนู วางใจเถิด บ่าวจะนําของจริงกลับมาให้ได้แน่นอน” หลังถูกจ้าวเข่อหรันสั่งสอนมาตลอดบ่าย หลงเอ๋อร์ดูนิ่งขึ้น สุขุมขึ้น ราวกับเติบโตในชั่วข้ามคืน มองแผ่นหลังของสาวใช้คนสนิทที่ค่อย ๆ ลับตา จ้าวเย่อหรันรู้สึกอัดแน่นในอก นางไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ทําลงไปนั้น เป็นคุณหรือ เป็นโทษต่อหลงเอ๋อร์กันแน่ แต่หลังผ่านความทุกข์ทรมานในชาติภพก่อน จางเข้าหร ร ยดแนนเรียก น IU แนน 4 เลน T 116บเบนิน เบน แนทรีย์ เป็นโทษต่อหลงเอ๋อร์กันแน่ แต่หลังผ่านความทุกข์ทรมานในชาติภพก่อน นางเข้าใจแจ่มชัด
ในตระกูลใหญ่เช่นตระกูลจ้าว หากมีเพียงความดีงาม ก็เท่ากับยื่นคอ ให้ผู้อื่นเชือด ชาติที่แล้ว นางเชื่อใจน้องสาว เชื่อใจสาวใช้ใกล้ชิด ผลลัพธ์คืออะไรเล่า? ถูกสาวใช้ทรยศ ถูกน้องสาววางแผนใส่ร้าย สุดท้าย… บิดาผู้ให้กําเนิดยังสั่งกรอกสุราพิษให้นางสิ้นใจอย่างไร้เยื่อใย
ครานี้ นางจะไม่ยอมเดินซ้ํารอยเดิมอีก นางต้องเติบโต ต้องแข็ง แกร่ง จึงจะมีสิทธิ์ยืนหยัดอยู่ในจวนใหญ่แห่งนี้ และปกป้องผู้ที่อยู่ข้างกาย นางได้ ไม่นานนัก หลงเอ๋อ ก็กลับมา
“เป็
