นอย่างไร ได้ภาพคืนหรือไม่?”
จ้าวเย่อหรันเอ่ยถามทันทีที่เห็นนางก้าวเข้าประตู
“ได้แล้วเจ้าค่ะ”
หลงเอ๋อร์พยักหน้า พลางยื่นม้วนภาพให้ จ้าวเย่อหรันคลี่ม้วนผ้าไหม ออกอย่างช้า ๆ ตรวจดูอย่างละเอียด ก่อนจะพบจุดหมึกเล็ก ๆ ตรงมุมซ้าย บน ใช่แล้ว… ยองจริง
“ตอนเอาภาพมา มีปัญหาอะไรหรือไม่?”
นางถามเหมือนไม่ใส่ใจนัก หลงเอ๋อร์ยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อย
“คุณหนู ดีที่ท่านเตือน บ่าวเปิดดูตอนแรกที่คุณหนูรองยื่นให้ มุม ซ้ายบนไม่มีจุดหมึก บ่าวก็รู้ทันทีว่าเป็นของปลอม แต่ตอนนั้นบ่าวไม่พูด อะไรสักคํา พอพวกนางเผลอ บ่าวก็แอบสลับเอาของจริงกลับมา”
จ้าวเย่อหรันพยักหน้าอย่างพึงใจ
“เจ้าทําได้ดีมาก”
หลงเอ๋อร์ลังเลครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถาม
“เจ้าทําได้ดีมาก”
หลงเอ๋อร์ลังเลครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถาม
“แต่บ่าวยังไม่เข้าใจอย่างหนึ่ง คุณหนูรู้ได้อย่างไรว่าคุณหนูรองจะคิด
สลับเอาภาพต้นฉบับไป?”
จ้าวเย่อหรันวางถ้วยชา จิบเบา ๆ แล้วจึงตอบอย่างสงบ
“ก่อนหน้านี้เย่อเหรินบอกว่าจะคัดลอก ภาพซุนเกอเหยียบหิมะ” ไป เป็นของขวัญวันเกิดให้ท่านป้าหลิน เจ้ารู้หรือไม่ ท่านป้าหลินคือฮูหยินแห่ง จงอี้โหว เป็นถึงสตรีหนึ่งขั้นผู้ได้รับพระราชทานเกียรติยศ ใครจะกล้าส่งของ
ปลอมไปเป็นของขวัญเล่า?”
“เช่นนั้น คําพูดของนางย่อมไม่น่าเชื่อถือ แต่เมื่อนางกล้ามาขอยืม ภาพจากข้า แปลว่านางต้องคิดจะมอบภาพนั้นจริง มิฉะนั้น คําโกหกของนาง จะถูกเปิดโปง ดังนั้น…. มีเพียงทางเดียว คือ
