เอาของจริงไป”
หลงเอ๋อ เบิกตากว้าง
“ถ้าอย่างนั้น พรุ่ง คุณหนูรองไม่เสียหน้าหรือเจ้าคะ?”
“นางจะไม่เสียหน้า”
จ้าวเย่อหรันตอบเรียบ ๆ
“ทําไมเล่าเจ้าคะ?”
จ้าวเย่อหรันไม่ตอบ เพียงยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างสงบ แม้เป็นของ ปลอม แต่ฝีมือวาดของจ้าวเย่อเหริน นางย่อมรู้ดี เลียนแบบได้แนบเนียนจน แทบแยกไม่ออก ยิ่งภาพนี้ล้ําค่า ผู้เคยเห็นของแท้จริงก็มีเพียงหยิบมือ ไหน
เลยจะมีผู้ใดกล้าถือภาพที่คุณหนูรองแห่งจวนไท่ซือมอบให้ไปตรวจสอบ ความแท้เทียม จ้าวเย่อหรันหัวเราะเย็นอยู่ในใจ
จ้าวเย่อเหริน เจ้าอยากคํานวณข้าอย่างนั้นหรือ? คงต้องฝันไป ข้า ไม่ใช่จ้าวเย่อหรันโง่งมในชาติที่แล้วอีกต่อไปแล้ว พรุ่งนี้ เจ้าจงส่งภาพนั้น ออกไปเถิด ข้าจะไม่ขัดขวางแม้แต่น้อย ชาติที่แล้ว เจ้าคํานวณเอาชีวิตข้าไป ชาตินี้… ข้าเพียงตอบแทนเล็กน้อยเท่านั้น
กับดักครั้งนี้ เจ้าเป็นผู้ยุดเอง ถึงเวลาตกลงไป ก็อย่าได้โทษผู้ใด เพราะทุกอย่าง… ล้วนเป็นผลแห่งการกระทําของเจ้าเอง
