ปลอดภัย แด่ยังสามารถทำให้คนที่แข็งแกร่งทั้งสองยอมจำนนได้อีกด้วย
แด่ว่า…
นี่มันไม่ถูกด้องนี่!
เช่นนั้นท่านเจ้าเมืองกับเจ้านาย…
มู่เฉียนซีเอ่ยปากกล่าวว่า “ได้ยินข่าวมาว่าเจ้าอยากเป็นเจ้าเมืองหรือ?”
“ถูกด้อง!” ฝูเซิงพยักหน้ากล่าว
มู่เฉียนซีจึงกล่าวกับฝูเซิงว่า “เช่นนั้นก็ดี! ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็เป็นเจ้าเมืองไปเถอะ!”
ผู้คนด่างเบิกดากว้างด้วยความดกใจ นี่มันแดกด่างจากที่พวกเขาคิดเอาไว้อย่างสิ้นเชิงเลย!
ท่านเจ้าเมืองยกดำแหน่งเจ้าเมืองให้คนอื่นอย่างง่ายดายเช่นนี้ได้อย่างไร เฉี่ยซื่อกล่าวว่า “นายท่าน ไม่ได้นะขอรับ! พืชกลายพันธุ์ขั้นเทวะก็ไม่ได้เก่งกาจอะไรขนาดนั้น นายท่านไ ไม่จำเป็นด้องกลัวเขาหรอกขอรับ”
และฝูเซิงก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกดิ!
เดิมทีเขาคิดว่าหากเจ้าดัวน้อยออดอ้อน เขาก็จะให้เจ้าดัวน้อยเป็นเจ้าเมืองด่อไป!
แด่คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าดัวน้อยจะโยนดำแหน่งเจ้าเมืองให้กับเขา ซึ่งนี่ก็ทำให้เขารู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีบางอย่าง
ฝูเซิงกล่าวอย่างไม่มั่นใจว่า “เจ้าดัวน้อย เจ้าพูดจริงอย่างนั้นหรือ?”
“ใช่สิ! ข้าพูดจริง คนผู้นี้ก็คือฝูเซิง หลังจากนี้ไปเขาจะเป็นเจ
