ูงมาก เขาก็เคยเจอผู้ที่แข็งแกร่งมาไม่น้อย แต่ว่า…นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เจอคนที่วิปลาสขนาดนี้
จิ่วเยี่ยกล่าวว่า “ซี พวกเรากลับกันเถอะ!”
“อื้ม! กลับกันเถอะ!”
สถานการณ์ของจิ่วเยี่ยผิดปกติมาก ซึ่งมู่เฉียนซีเองก็กังวลใจเช่นกัน ดังนั้นพวกเขาควรรีบออกไปจากขุมนรกสีโลหิตจะดีกว่า
หลังจากนั้นจิ่วเยี่ยก็เปิดมิติของขุมนรกสีโลหิตออก ถึงเขาสามารถไป ๆ มา ๆ ได้อย่างอิสระ แต่ฝูเซิงไม่สามารถทำได้นี่น่า!
“รอข้าด้วยสิ! เจ้าคิดจะทิ้งข้าเอาไว้ที่นี่อย่างนั้นหรือ?”
แต่ทว่าชายที่แข็งแกร่งผู้นั้น ดูเหมือนว่าจะไม่เห็นว่าเขามีตัวตนเลย และภายในสายตาของเขามีเพียงคนที่อยู่ในอ้อมแขนเท่านั้น ซึ่งเขาก็ได้พามู่เฉียนซีไปโดยที่ไม่พูดไม่จา
“มีผู้ชายแล้วก็ทิ้งข้าเลยอย่างนั้นหรือ ช่างน่าเกลียดจริง ๆ !” ฝูเซิงกล่าวอย่างโกรธเคือง
แม้ว่ามู่เฉียนซีจะไม่ได้เอาฝูเซิงออกมาด้วย แต่เขาก็มีหาทางออกไปเช่นกัน นั่นก็คือการสังหารเจ้าโลหิตนั่นเอง
เจ้าโลหิตกล่าวว่า “ข้า…ข้าจะส่งเจ้าออกไปเอง ฝูเซิง ถือซะว่าเห็นแก่ข้าที่ปฏิบัติต่อเจ้าเป็นอย่างดีมานานหลายปี เจ้า…เจ้าอย่าฆ่าช้าเลยนะ!”
“ข้าอยากจะออกไป จำเป็นต้องให้เจ้าช่วยด้วยอย่างนั้นหรือ?” ฝูเซิงกล่าวพลางแสยะยิ้มไปด้วย
จ
