ญาที่มีความเท่าเทียมกัน
“มู่เฉียนซี เจ้ารนหาที่ตายนัก ฝูเซิงเป็นของข้า! เขาเป้นของข้า!” คิดไม่ถึงว่าทั้งสองจะยินยอมผูกพันธสัญญากัน ซึ่งมันก็ทำให้สีหน้าของเจ้าโลหิตเปลี่ยนเป็นดุร้ายขึ้นมาทันที
“ดีมาก คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะกล้าแย่งของของข้า” เจ้าโลหิตไม่เพียงแต่โลภในความงามของฝูเซิงเท่านั้น แต่เขายังอยากที่จะครอบครองพลังของพืชกลายพันธุ์ขั้นเทวะอีกด้วย
เจ้าโลหิตไม่เพียงต้องการร่างกายของเขาเท่านั้น แต่อยากจะกลายเป็นเจ้านายของเขา และใช้ประโยชน์จากพลังของเขาด้วย
หลายปีที่ผ่านมานี้ เขาพยายามทำทุกวิถีทางที่จะบีบบังคับให้ฝูเซิงยอมจำนน แต่มันก็ไม่สำเร็จ
แต่ผลสุดท้ายฝูเซิงก็ไปยอมรับผู้หญิงคนหนึ่งเป็นเจ้านาย ซึ่งมันก็ทำให้เขาแทบคลั่งไปเลยทีเดียว
“ครืนนน!” พลังอันน่าสะพรึงกลัวได้ทำลายพระราชวังแห่งนี้จนสิ้นซาก
สุ่ยจิงอิ๋งได้ขวางการโจมตีครั้งที่สองนี้เอาไว้ แต่ทว่าการโจมตีในครั้งนี้รุนแรงเกินไป จึงทำให้นางไม่สามารถที่จะสะท้อนกลับไปได้
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ดวงตาสีฟ้าเย็นยะเยือกคู่นั้นของจิ่วเยี่ยที่อยู่ในพระราชวังคุกโลหิตก็ลืมขึ้นมาอย่างกะทันหัน และพลังแห่งความมืดที่เต็มไปด้วยพลังแห่งการทำลายล้างที่อันตรา
