จิ่วเยี่ยตื่นขึ้นมาแล้ว ซึ่งมันก็ทำให้จื่อโยวตื่นเต้นเป็นอย่างมาก “เยี่ย…เยี่ย…”
และทันทีที่เขาวิ่งเข้ามา ก็ได้เผชิญหน้ากับดวงตาที่เย็นชาราวกับน้ำแข็งหมื่นปีก็มิปาน “ซีล่ะ?”
ถึงจื่อโยวจะคุ้นเคยกับการถูกจิ่วเยี่ยทรมานแล้วก็ตาม แต่เมื่อเห็นท่าทางที่อันตรายเช่นนี้ของเขาก็ทำให้รู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อยเช่นกัน
เขากล่าวตอบว่า “เยี่ย คนงามอยู่ในขุมนรกโลหิต ข้าไร้ความสามารถ จึงไม่สามารถเปิดทางได้ อย่างที่รู้กันว่าเส้นทางที่ดื้อรั้นที่สุดของคุกนรกต่างๆ…”
ดวงตาของจิ่วเยี่ยค่อนข้างน่ากลัวเล็กน้อย จื่อโยวจึงกล่าวต่อว่า “เยี่ย ทั้งหมดนี่เกิดขึ้นเพราะอู๋หยา ตอนนี้เจ้าได้ทำลายหอคอยไปแล้ว เขาเองก็ไม่มีสถานที่ให้ซ่อนแล้ว! ข้าจะไปจ จับเขามาเดี๋ยวนี้ ข้า…”
“เจ้าคิดหาทางไปที่ขุมนรกโลหิตเถอะ” จื่อโยววิ่งหนีออกไปทันที มิเช่นนั้นเขากลัวเยี่ยที่อารมณ์ไม่ดีจะจัดการเขาทิ้งขึ้นมาจริงๆ
จิ่วเยี่ยหายไปจากพระราชวังคุกโลหิตอย่างกะทันหัน จากนั้นเขาก็มาปรากฏตัวที่เขตชายแดนของคุกโลหิต และทำการฉีกมิติอย่างรุนแรงจนขาด
เขาสามารถสัมผัสถึงคุกนรกที่อยู่บริเวณโดยรอบคุกโลหิตทั้งหมดได้
