เจ้าโลหิตเดินเข้ามาแล้วกล่าวว่า “ฝูเซิง เจ้าจะหนีไปไหนอย่างนั้นหรือ? ข้าหานักปรุงยาที่สามารถกลั่นยาชนิดหนึ่งออกมาได้ ซึ่งมันก็คือยาที่สามารถทำให้พืชกลายพันธุ์ไม่สามารถกลาย ยเป็นร่างเดิมได้เป็นเวลาสามชั่วยาม และดูเหมือนว่ายานี้จะได้ผลด้วย”
ฝูเซิงกล่าวอย่างโกรธเคืองว่า “เจ้าโลหิต หากเจ้ากล้าแตะต้องข้าแม้แต่นิดเดียว ข้าจะทำลายเจ้าแน่”
แกร่ก!
ทันใดนั้นโซ่เส้นหนึ่งก็ได้มัดมือทั้งสองข้างของฝูเซิงเอาไว้ จากนั้นเจ้าโลหิตก็กล่าวว่า “ฝูเซิง อย่ากังวลเลย ข้าได้เตรียมความพร้อมมาอย่างเต็มที่แล้ว และข้าก็ไม่มีทางปฏิบัติต่อ อเจ้าไม่ดีแน่นอน”
สุดท้ายฝูเซิงก็ถูกเจ้าโลหิตลากตัวไป…
“น่ารังเกียจ! น่ารังเกียจนัก…” เสี่ยวเฉี่ยกัดริมฝีปากเอาไว้แน่น
เสี่ยวเฉี่ยได้บอกเรื่องที่ฝูเซิงกำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้กับมู่เฉียนซี และมู่เฉียนซีเองก็คิดไม่ถึงว่าคนที่มีทักษะพิเศษอย่างฝูเซิงจะติดกับเช่นนี้
แม้ว่านางจะชอบพูดล้อเล่นว่าฝูเซิงรักษาความบริสุทธิ์ไว้ไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้อยากให้เกิดอะไรขึ้นกับเขาจริง ๆ…
“มันช่างขยะแขยงเหลือเกิน
