ขอรับ!”
สุดท้ายแล้วคนของพระราชวังโลหิต ก็ไม่รู้ว่าเจ้าโลหิตของพวกเขาอยู่ที่ใดกันแน่ “เกรงว่าท่านเจ้าโลหิตน่าจะออกไปแล้วขอรับ ท่านจื่อเวยรีบมาขนาดนี้น่าจะเหนื่อยมากแล้ว ต้องการ ให้ข้าน้อยพาไปพักผ่อนหรือไม่ขอรับ?”
“ไม่ต้อง…”
บนร่างกายของฝูเซิงในเวลานี้เต็มไปด้วยรอยแส้ และฝูเซิงก็รับรู้ถึงงานอดิเรกของเจ้าโลหิตได้อย่างชัดเจน
เนื่องจากว่าเขาที่เป็นพืชกลายพันธุ์นั้นจัดการได้ยาก คนวิปลาสที่อัดอั้นตันใจผู้นี้จึงไปลงมือกับคนที่งดงามคนอื่น
แม้ว่าคนเหล่านั้นจะรูปร่างหน้าตาไม่งดงามเท่าเขาแต่ก็ยังพอถู ๆ ไถ ๆ ไปได้ ดังนั้นจึงได้ถูกเจ้าโลหิตเอามาทดแทนไปก่อน
แต่ของที่นำมาใช้ทดแทนกลับมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานเท่าไรนัก เพราะทุกคนล้วนถูกทรมานและตายจากไป
ส่วนฝูเซิงไม่แม้แต่จะขมวดคิ้วให้กับบาดแผลเล็กน้อยนี้เลยด้วยซ้ำ เจ้าโลหิตจึงหัวเราะแล้วกล่าวว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่กลัวความเจ็บปวด ดังนั้น…”
หลังจากนั้นเขาก็เริ่มเปลื้องผ้าต่อหน้าฝูเซิง ซึ่งมันก็ทำให้ใบหน้าของฝูเซิงมืดมนลงทันที
เสี่ยวเฉี่ยเองก็อยากจะระเบิดเช่นกัน “ข้าทนไม่ไหวแล้ว เขาจะต้องอยู่ในพระราชวังโลหิตแห่งนี้แน่นอน ข
