กลายพันธุ์ใดที่ยอดเยี่ยมเท่าเจ้าอีกแล้ว ในเมื่อเจ้าต้องการจะไปช่วยคนข้าก็จะไม่ห้ามเจ้าอยู่แล้ว แต่ว่าพวกเ เราไปด้วยกันเถอะ!”
เวลานี้จื่อเวยก็ได้ตื่นขึ้นมาแล้ว เขาปีนป่ายขึ้นมาแล้วกล่าวว่า “นายท่าน!”
มู่เฉียนซีมองไปทางจื่อเวยพลางกล่าวว่า “ข้าจะไปที่พระราชวังโลหิต เจ้านำทางและพาพวกข้าเข้าไปด้วย!”
“ขอรับ!”
เสี่ยวเฉี่ยกล่าวว่า “เจ้าไม่กลัวตายอย่างนั้นหรือ? ข้ายังไม่ได้เลื่อนเป็นขั้นเทวะเลย หากสู้เจ้าโลหิตไม่ได้ ข้าอาจจะต้องตายไปจริง ๆ เจ้าเองก็จะต้องตายไปด้วยนะ”
“ข้าไม่อยากให้เจ้าล้มเหลว และข้าก็ไม่อยากถูกขังอยู่ที่นี่เป็นร้อยเป็นพันปีด้วย ดังนั้นพวกเราไปสู้ด้วยกันเถอะ! เสี่ยวเฉี่ย” มู่เฉียนซีกล่าวกับเขา
“ตามใจเจ้า!”
พวกของมู่เฉียนซีมุ่งหน้าไปที่พระราชวังโลหิตด้วยความรวดเร็ว และคนของพระราชวังโลหิตก็จำจื่อเวยได้
“ท่านจื่อเวย ท่านกลับมาแล้วหรือ?”
เหตุใดคนที่กลับมามีเพียงท่านจื่อเวยคนเดียวเท่านั้น นายท่านคนอื่น ๆ ไปไหนกันหมดแล้วล่ะ? ถึงพวกเขาจะรู้สึกประหลาดใจ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรมากนัก
จื่อเวยกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ท่านเจ้าโลหิตอยู่ที่ไหน? พาข้าไปพบเขาหน่อย”
“
